Face A Face - Simone

São as trapaças da sorte, são as graças da paixão

Pra se combinar comigo tem que ter opinião

São as desgraças da sorte, são as traças da paixão

Quem quiser casar comigo tem que ter bom coração

Morena quando repenso o nosso sonho fagueiro

O céu estava tão denso, o inverno tão passageiro

Uma certeza me nasce, e abole todo o meu zelo

Quando me vi face a face fitava o meu pesadelo

Estava cego o apelo, estava solto o impasse

Sofrendo nosso desvelo, perdendo no desenlace

No rolo feito um novelo, até o fim do degelo

Até que a morte me abrace

São as desgraças da sorte, são as traças da paixão

Quem quiser casar comigo tem que ter bom coração

São as trapaças da sorte, são as graças da paixão

Pra se combinar comigo tem que ter opinião

Morena quando relembro aquele céu escarlate

Mal começava dezembro, já ia longe o combate

Uma lambada me bole, uma certeza me abate

A dor querendo que eu morra, o amor querendo que eu mate

Estava solta a cachorra que mete o dente e não late

No meio daquela zorra, perdendo no desempate

Girando feito piorra, até que a mágoa escorra

Até que a raiva desate

São as trapaças da sorte, são as graças da paixão

Pra se combinar comigo tem que ter opinião

São as desgraças da sorte, são as traças da paixão

Quem quiser casar comigo tem que ter bom coração

Het zijn de kneepjes van het geluk, het zijn de genaden van passie

Om het met me eens te zijn, moet je een mening hebben

Ze zijn de tegenslagen van geluk, ze zijn de motten van passie

Wie met me wil trouwen, moet een goed hart hebben

Morena als ik onze fagueiro-droom heroverweeg

De lucht was zo dicht, de winter zo vluchtig

Een zekerheid is mij geboren, en het schaft al mijn ijver af

Toen ik mezelf van aangezicht tot aangezicht zag, staarde ik naar mijn nachtmerrie

Het beroep was blind, de impasse was los

Onze zorg lijden, verliezen in de ontknoping

Op de rol een bol gemaakt, tot het einde van de dooi

Tot de dood me omhelst

Ze zijn de tegenslagen van geluk, ze zijn de motten van passie

Wie met me wil trouwen, moet een goed hart hebben

Het zijn de kneepjes van het geluk, het zijn de genaden van passie

Om het met me eens te zijn, moet je een mening hebben

Morena als ik me die scharlakenrode lucht herinner

Zodra december begon, was de strijd al ver weg

Een lambada mebole, een zekerheid doodt me

Pijn die wil dat ik dood ga, liefde die wil dat ik dood

De hond was los die de tand inbrengt en niet blaft

Midden in die dolly, verliezend in de tiebreak

Ronddraaien als een badass, totdat het verdriet opraakt

Tot de woede losbarst

Het zijn de kneepjes van het geluk, het zijn de genaden van passie

Om het met me eens te zijn, moet je een mening hebben

Ze zijn de tegenslagen van geluk, ze zijn de motten van passie

Wie met me wil trouwen, moet een goed hart hebben