Embarcação - Simone

Sim, foi que nem um temporal

Foi um vaso de cristal

Que partiu dentro de mim

Ou quem sabe os ventos

Pondo fogo numa embarcação

Os quatro elementos

Num momento de paixão

Deus, eu pensei que fosse Deus

E que os mares fossem meus

Como pensam os ingleses

Mel, eu pensei que fosse mel

E bebi da vida como bebe

Um marinheiro de partida, mel

Meu, eu julguei que fosse meu

O calor do corpo teu

Que incendeia meu corpo há meses

Ar, como eu precisava amar

E antes mesmo do galo cantar

Eu te neguei três vezes

Cais, ficou tão pequeno o cais

Te perdi de vista para nunca mais

Mais, mais que a vida em minha mão

Mais que jura de cristão

Mais que a pedra desse cais

Eu te dei certeza

Da certeza do meu coração

Mas a natureza vira a mesa da razão

Ja, het was als een storm

Het was een kristallen vaas

Dat bleef in mij

Of wie kent de wind?

Ik heb een vat in brand gestoken

De vier elementen

In een moment van passie

God, ik dacht dat het God was

En dat de zeeën van mij waren

Hoe denken de Engelsen?

Schat, ik dacht dat het honing was

Ik dronk van het leven als een baby

Een vertrekkende zeeman, schat

Van mij, ik dacht dat het van mij was

Je lichaamswarmte

Dat brandt al maanden in mijn lichaam

Lucht, wat moest ik liefhebben

En zelfs voordat de haan kraait

Ik heb je drie keer geweigerd

Pier, de pier was zo klein

Ik verloor je nooit meer

Meer, meer dan het leven in mijn hand

Meer dan een christen zweert

Meer dan de steen van deze pier

ik heb je zeker gemaakt

De zekerheid van mijn hart

Maar de natuur draait de tafel van de rede om