Вокзалы - Shot

Судьбы людей однажды поменяться

Смеют, по идее рано или поздно, но расстаться

Надо, лишь фото на память, письма на листах,

Чернила лягут, пассажиры во время займут свои места.

Былые встречи уходят, новые знать дают

О себе, знакомства будто бы для душ приют,

Он напротив у окна или выше над головой,

Она так смотрит тебя, но знает что ты ей чужой.

Много судеб и каждый по сути длинной дорогой,

Кому-то сотни километров, другому ещё много,

Встретят по приезду или придётся найти ночлег,

Улицы или подъезды, вариантов больше нет.

Это вокзалы, надежда и вера, боль и печаль,

Счастье и слёзы, расставания, снова дорога вдаль,

Тёплые объятия, рукопожатия друзей,

Кому-то навсегда, иным посетить родных на пару дней…

Это вокзалы, прямая дорога пути,

И времени мало сказать прощай или прости.

Раскидала судьба тебя от вокзала до вокзала,

Новый вид из окна, да только легче не стало…

Холодные перроны, длинные вагоны,

Люди вроде в округе, но не те, что были дома,

И ты понимаешь, что выхода нет,

Обратно нет пути, ведь ты решил и куплен билет.

Земля не греет, родная вдали, воспоминания те дни

Уходят, оставляя пепел и календари.

Скажи, за что теперь тогда судьбу мне впредь благодарить,

Когда та стация, где сел я далеко огнями не горит.

Кто по работе, кто за новым ощущением,

Кто был вынужден уехать, чтобы заслужить прощение,

Каждый будто книга, где своя история и ты

Пишешь её, не замечая сам, лишь только листая листы.

Это вокзалы, ни к чему уже слова,

Упрёки, фразы любви, ненависть или же похвала,

Огни ночные, суета дневная, встречи и ссоры,

Кому-то вовсе немного осталось, кому не скоро…

Het lot van mensen zal op een dag veranderen

Ze durven, in theorie, vroeg of laat, maar vertrekken

Het is nodig, alleen een foto voor het geheugen, letters op vellen,

De inkt zal vallen, de passagiers zullen op tijd plaatsnemen.

Oude bijeenkomsten gaan weg, nieuwe geven om te weten

Over mezelf, daten is als een schuilplaats voor zielen,

Hij staat tegenover het raam of hoger boven zijn hoofd,

Ze kijkt je zo aan, maar ze weet dat je een vreemde voor haar bent.

Vele lotsbestemmingen en elk is in wezen een lange weg,

Iemand honderden kilometers, een ander veel meer,

Ze zullen je bij aankomst ontmoeten of je moet accommodatie voor de nacht zoeken,

Straten of portieken, meer opties zijn er niet.

Dit zijn treinstations, hoop en geloof, pijn en verdriet,

Geluk en tranen, afscheid, weer de weg in de verte,

Warme knuffels, handdrukken van vrienden,

Voor iemand voor altijd, voor anderen om familieleden een paar dagen te bezoeken ...

Dit zijn stations, een directe weg van de weg,

En er is weinig tijd om afscheid te nemen of te vergeven.

Het lot verstrooide je van station naar station,

Een nieuw uitzicht vanuit het raam, maar makkelijker werd het niet...

Koude platforms, lange auto's,

Er lijken mensen in de buurt te zijn, maar niet degenen die thuis waren,

En je begrijpt dat er geen uitweg is,

Er is geen weg terug, want je hebt besloten en een kaartje gekocht.

De aarde warmt niet op, lieve ver weg, herinneringen aan die dagen

Ze vertrekken en laten as en kalenders achter.

Zeg me, waarvoor moet ik het lot nu blijven bedanken,

Wanneer het station waar ik ver weg zat niet brandt met lichten.

Sommige voor werk, andere voor een nieuwe sensatie,

Wie moest vertrekken om vergeving te verdienen?

Iedereen is als een boek, waar een verhaal is en jij

Je schrijft het zonder het zelf te merken, gewoon door de bladen bladerend.

Dit zijn treinstations, er zijn geen woorden nodig,

verwijten, uitdrukkingen van liefde, haat of lof,

Nachtverlichting, ijdelheid overdag, vergaderingen en ruzies,

Sommige mensen hebben niet veel meer, anderen niet snel...