Оставь - Shot

Нам не надо больше боли, чтобы понимать кто прав,

Это наша доля подавляет всё вокруг и страх

Не даёт покоя, мысли об одном, не создать этот мир

Снова и снова летим, как первый снег последних зим.

Я перевёл все стрелки назад, чтобы понимать кто мы есть в этом мире,

Я не могу так жить, будто бы я умер в холодной квартире,

Потерять, но понимать, что этого я сам захотел, просто глупо,

Если так, это не сон, то на душе холодная вьюга.

Откуда идеи, прости, я не смею,

Остаться огнём, ночью и днём не остыть, но я тлею.

И после без угроз и вопросов уйду тихо, туда,

Где меня никто не найдёт, откуда не ждут поезда.

Печаль и грусть, ну и пусть это последний шанс,

Пока держусь, но чувство скоро погружусь я в транс,

Поссорюсь и снова я подружусь с самим собой,

Кто знает, тот поймёт, тут никак не проблемы с головой.

Зима будет стучать в окно морозом,

Ты скучать и розы на окне завянут также, как высохнут слёзы,

А ты по-прежнему красива, нежна,

Но прости любовь не важна, ты не любима и не нужна мне…

Оставь меня, нам не создать этот мир

Снова и снова, летим, как первый снег наших последних зим.

Сердца любили и с тобою мы были честны,

И нас не станет, мы уйдём лишь каплями нашей весны…

Оставь меня нам не создать этот мир,

Лето сожжёт, палящим солнцем где-то в глубине наших квартир.

Сердца любили, но пора нам расстаться с тобой,

И осень унесёт всю нашу боль, опавшею листвой…

Стонами, криками, тонем мы бликами, по небу,

Мысли открыты, только тобою как-то не понят был.

Меня не станет, сердце камнем падёт с высоты,

Вопрос ответа не найдёт куда исчезли я и ты.

Песка не хватит в часах наших судеб, чтобы всё встало

На место и без прелюдий слова любви, без лести, только честно.

Мало минуты, мало нам часа, не хватит и года,

Чтобы финала картина была без гримас и моды.

Лето — тепло, зима — ветра, осень — листва,

Весна — любовь, только она для нас давно унесена,

В далёком сентябре, сожжённой кучей, только ты по-прежнему

В своём календаре отметишь дату, там на всякий случай.

Нежная моя, любимая когда-то, просто помни,

То, каким я был, любящим, весёлым и в меру скромным,

Я ухожу, как прежде, только теперь на совсем,

Оставь меня наедине с холодом этих серых стен…

Оставь меня, нам не создать этот мир

Снова и снова, летим, как первый снег наших последних зим.

Сердца любили и с тобою мы были честны,

И нас не станет, мы уйдём лишь каплями нашей весны…

Оставь меня нам не создать этот мир,

Лето сожжёт, палящим солнцем где-то в глубине наших квартир.

Сердца любили, но пора нам расстаться с тобой,

И осень унесёт всю нашу боль, опавшею листвой…

We hebben niet meer pijn nodig om te begrijpen wie gelijk heeft,

Het is ons aandeel dat alles om ons heen en angst onderdrukt

Geeft geen rust, gedachten over één ding, creëer deze wereld niet

Keer op keer vliegen we als de eerste sneeuw van de laatste winters.

Ik draaide alle pijlen terug om te begrijpen wie we zijn in deze wereld,

Ik kan niet zo leven, alsof ik stierf in een koud appartement,

Verliezen, maar begrijpen dat ik dit zelf wilde, is gewoon dom,

Als dat zo is, is dit geen droom, dan is er een koude sneeuwstorm in de ziel.

Waar komen de ideeën vandaan, het spijt me, ik durf niet,

Om vuur te blijven, niet om dag en nacht af te koelen, maar ik smeul.

En daarna, zonder dreigementen en vragen, zal ik rustig vertrekken, daar,

Waar niemand me kan vinden, waar geen treinen wachten.

Verdriet en verdriet, nou, laat dit de laatste kans zijn,

Terwijl ik me vasthoud, maar het gevoel zal me spoedig in een trance dompelen,

Ik zal ruzie maken en opnieuw zal ik vrienden maken met mezelf,

Wie weet begrijpt hij het, er is geen probleem met het hoofd.

De winter zal met vorst op het raam kloppen,

Je zult je vervelen en de rozen op het raam zullen verwelken en de tranen zullen drogen,

En je bent nog steeds mooi, zachtaardig,

Maar sorry, liefde is niet belangrijk, je bent niet geliefd en ik heb je niet nodig...

Laat me, we kunnen deze wereld niet creëren

Keer op keer vliegen we als de eerste sneeuw van onze laatste winters.

Harten bemind en met jou waren we eerlijk,

En dat zullen we niet zijn, we zullen alleen vertrekken als druppels van onze lente...

Laat mij aan ons over om deze wereld niet te creëren,

De zomer zal branden, met de brandende zon ergens in de diepten van onze appartementen.

Harten bemind, maar het is tijd voor ons om afscheid van je te nemen,

En de herfst zal al onze pijn wegnemen met gevallen bladeren...

Met gekreun, geschreeuw, verdrinken we met schittering, door de lucht,

Gedachten zijn open, alleen heb je het op de een of andere manier niet begrepen.

Ik zal niet zijn, mijn hart zal van een hoogte vallen als een steen,

De vraag naar het antwoord zal niet vinden waar jij en ik zijn verdwenen.

Er is niet genoeg zand in de uren van ons lot om alles stil te laten staan

Op zijn plaats en zonder preludes, woorden van liefde, zonder vleierij, alleen eerlijk.

Een minuut is niet genoeg, een uur is niet genoeg voor ons, een jaar is niet genoeg,

Zodat de uiteindelijke foto zonder grimassen en mode was.

De zomer is warm, de winter is wind, de herfst is gebladerte,

De lente is liefde, alleen is het al lang voor ons weggesleept,

In de verre september, een verbrande hoop, alleen jij bent stil

Noteer de datum alvast in je agenda, voor het geval dat.

Mijn tedere, geliefde eens, onthoud gewoon

Zoals ik was, liefdevol, opgewekt en redelijk bescheiden,

Ik vertrek zoals voorheen, alleen nu helemaal,

Laat me alleen met de kou van deze grijze muren...

Laat me, we kunnen deze wereld niet creëren

Keer op keer vliegen we als de eerste sneeuw van onze laatste winters.

Harten bemind en met jou waren we eerlijk,

En dat zullen we niet zijn, we zullen alleen vertrekken als druppels van onze lente...

Laat mij aan ons over om deze wereld niet te creëren,

De zomer zal branden, met de brandende zon ergens in de diepten van onze appartementen.

Harten bemind, maar het is tijd voor ons om afscheid van je te nemen,

En de herfst zal al onze pijn wegnemen met gevallen bladeren...