Plague - Seahaven

Satan sleeps inside my brain

and when he wakes he takes me far away.

He takes me to this place,

that I completely hate,

where I’m a prisoner in my own body.

And I cannot escape, I’m just a rat in a maze,

and he sleeps less and less with the the days coming.

So I beg and beg, crawling on my knees,

«Depart from me.»

But He won’t.

The ocean isn’t any louder while the city sleeps.

We just aren’t there to wash it out when were occupied with dreams.

A good friend once told me that «darkness only confirms what we cannot see.»

Well I sunk underground and I’m laughing now 'cause I finally understand what

it means.

I understand

«This is me, this is my disease.»

So take your mud and water and please let me see.

I do not know what I believe.

But if you really loved me, you’d set me free.

I need to know I can but when I let my head fall, I see I’m walking on nothing

but clay.

I need to leave you behind, conduct a cut and run, just like my father before

me.

You little serpent, little cancer, little poison, little death.

You are my

worst at its best.

You are a dirty dog in this field of flowers.

What is a thief to do with

nothing left to steal?

There’s a war inside my head, a brilliant display of death.

Even with the chemicals gone, there’s still blood everywhere.

A friend says «send yourself back home, and heal your deepest wounds.

And if the scars they leave can’t be ignored, remember none of this is real.»

What a simple solution to prescribe when you aren’t haunted like house.

You could perch the universe atop my shoulders, it wouldn’t even cast a shadow

now.

I’ve got a mountain to move.

Satan slaapt in mijn hersenen

en als hij wakker wordt, neemt hij me ver weg.

Hij neemt me mee naar deze plek,

die ik volledig haat,

waar ik een gevangene in mijn eigen lichaam ben.

En ik kan niet ontsnappen, ik ben gewoon een rat in een doolhof,

en hij slaapt steeds minder met de dagen die komen.

Dus ik smeek en smeek, kruipend op mijn knieën,

"Ga weg van mij."

Maar dat zal hij niet.

De oceaan is niet luider terwijl de stad slaapt.

We zijn er gewoon niet om het uit te wassen als we bezig waren met dromen.

Een goede vriend vertelde me ooit dat «duisternis alleen bevestigt wat we niet kunnen zien».

Nou, ik ben onder de grond gezonken en ik lach nu omdat ik eindelijk begrijp wat

het betekent.

Ik begrijp

"Dit ben ik, dit is mijn ziekte."

Dus neem je modder en water en laat me alsjeblieft kijken.

Ik weet niet wat ik geloof.

Maar als je echt van me hield, zou je me bevrijden.

Ik moet weten dat ik het kan, maar als ik mijn hoofd laat vallen, zie ik dat ik op niets loop

maar klei.

Ik moet je achterlaten, rennen en rennen, net als mijn vader eerder

mij.

Jij kleine slang, kleine kanker, kleine vergif, kleine dood.

Jij bent mijn

slechtste op zijn best.

Je bent een vuile hond in dit bloemenveld.

Wat heeft een dief te maken?

niets meer te stelen?

Er is een oorlog in mijn hoofd, een briljante weergave van de dood.

Zelfs als de chemicaliën zijn verdwenen, is er nog steeds overal bloed.

Een vriend zegt «stuur jezelf terug naar huis en heel je diepste wonden.

En als de littekens die ze achterlaten niet kunnen worden genegeerd, onthoud dan dat dit allemaal niet echt is.»

Wat een eenvoudige oplossing om voor te schrijven als je niet spookt als een huis.

Je zou het universum op mijn schouders kunnen neerleggen, het zou niet eens een schaduw werpen

nu.

Ik heb een berg te verplaatsen.