Cobarde - Seahaven

Am I your anchor while you walk through your day?

Or am I the feather on your shoulder while I’m stuck dragging my feet?

I see you countless times throughout my day.

Each time in a different face but they’re always walking away.

How does it feel to abandon your own blood?

What a beautiful picture you paint of Love to teach your son.

Do you remember her face?

Or just her body?

Is that all you could retain?

Because she’s my beautiful mother, she has a heart that breaks, just like me.

Eighteen years as I was placed alongside your demons.

Built of cowardice, too timid to face them.

I’d like to believe that I was your baby in a basket.

But I’ll settle with your mistake too heavy to forget.

How does it feel to abandon your own blood?

You’re the weight of the world, you’re the power of God.

I don’t need you, I don’t need you, I need you now.

But you I have my doubts, how do you stay alive without a heart to beat?

How do you stand up straight without a spine to hold your back in place?

Am I the thorn in your side?

Am I your absence of laurels to rest and hide

behind?

Because you are only a name.

You’re just a deadbeat to take up space.

Do you remember her face?

Or just her body?

Is that all you could retain?

Because she’s my beautiful mother,

The one that stayed right her, who Loved and Loves me.

Ben ik je anker terwijl je de dag doorloopt?

Of ben ik de veer op je schouder terwijl ik vast zit te slepen met mijn voeten?

Ik zie je ontelbare keren gedurende mijn dag.

Elke keer met een ander gezicht, maar ze lopen altijd weg.

Hoe voelt het om je eigen bloed in de steek te laten?

Wat een mooi beeld schets je van Liefde om je zoon te onderwijzen.

Herinner je je haar gezicht nog?

Of alleen haar lichaam?

Is dat alles wat u kunt behouden?

Omdat ze mijn mooie moeder is, heeft ze een hart dat breekt, net als ik.

Achttien jaar toen ik naast je demonen werd geplaatst.

Gebouwd uit lafheid, te timide om ze onder ogen te zien.

Ik zou graag willen geloven dat ik je baby in een mand was.

Maar ik zal genoegen nemen met je fout die te zwaar is om te vergeten.

Hoe voelt het om je eigen bloed in de steek te laten?

Je bent het gewicht van de wereld, je bent de kracht van God.

Ik heb je niet nodig, ik heb je niet nodig, ik heb je nu nodig.

Maar jij, ik heb mijn twijfels, hoe blijf je in leven zonder een kloppend hart?

Hoe sta je rechtop zonder een ruggengraat om je rug op zijn plaats te houden?

Ben ik de doorn in het oog?

Ben ik jouw afwezigheid van lauweren om te rusten en te verbergen?

achter?

Omdat je maar een naam bent.

Je bent gewoon een dooddoener om ruimte in te nemen.

Herinner je je haar gezicht nog?

Of alleen haar lichaam?

Is dat alles wat u kunt behouden?

Omdat ze mijn mooie moeder is,

Degene die bij haar bleef, die van mij hield en van mij houdt.