Home - Sarah McLachlan

A child walks to the river

And looks as far as she can see

And draws each breath as if it were the last

And wipes away the tears across her sleave

She can see where the river crawls into the sea

Like a baby into mother’s care

Somehow the longing is so far away

The innocence so wasted and aware

Look at the child with the dream in her eyes

Holding it deep inside her

Home… Home…

So much anger, so deeply ingrained

Seemed a burden that was hers alone

She didn’t think that there was anything wrong

With wanting a life that she could call her own

How could I explain?

You would not want to hear

You wouldn’t listen if I talked anyway

For you were too weighed down by your own fears

Look at the child with the dream in her eyes

Holding it deep inside…

Home… Home… Home… Home…

Een kind loopt naar de rivier

En kijkt zo ver als ze kan zien

En ademt elke keer alsof het de laatste is

En veegt de tranen weg over haar mouw

Ze kan zien waar de rivier in zee kruipt

Als een baby onder de hoede van moeder

Op de een of andere manier is het verlangen zo ver weg

De onschuld zo verspild en bewust

Kijk naar het kind met de droom in haar ogen

Houd het diep in haar

Huis huis…

Zoveel woede, zo diepgeworteld

Het leek een last die alleen van haar was

Ze dacht niet dat er iets mis was

Met het willen van een leven dat ze het hare zou kunnen noemen

Hoe kan ik het uitleggen?

Je zou het niet willen horen

Je zou toch niet luisteren als ik toch zou praten

Want je werd te zwaar belast door je eigen angsten

Kijk naar het kind met de droom in haar ogen

Het diep van binnen vasthouden...

Thuis… Thuis… Thuis… Thuis…