Il treno - Samuel

Arriverai, saprò che qui

Per quel profumo che si sente

Tra la gente in fila indiana

E poi sedendomi

Cominceremo a navigare

Un finestrino per viaggiare

Ed ogni lunedì

Mi siedo nello stesso posto

Per poterla rivedere

E risentire quei

Sorrisi incerti che devastano

I miei occhi che ora scrutano

Un riflesso ormai

Perché non riesco mai

Ad arrivare fino in fondo

A raccontarle i fatti miei

A dirle che

Venderei subito

Quello che ho per un suo sguardo

Pregherei immobile

Di essere tra i suoi respiri

Un attimo, un battito

Per ridere, potessi farlo

Affogherei le palpebre

Questi attimi tra le sue braccia

E ritornare poi

Da tutto quello mi lega

E che mi tiene stretto in terra

E non pensarci più

Perché è soltanto un espediente

Un meccanismo per salvare

La normalità

L’abitudine è un fantasma

E noi ci siamo addormentando

Ed è difficile

Trovare ancora quella forza

Che mi spinge a non fuggire

E a dirti che

Venderei subito

Quello che ho per un tuo sguardo

Pregherei immobile

Di essere tra i tuoi respiri

Un attimo, un battito

Per ridere, potessi farlo

Affogherei le palpebre

Questi attimi tra le tue braccia

Come eravamo

Prima che tutto si fermasse

Come guardavamo

Prima che tutto sprofondasse

Come eravamo

Quando il sonno ci trovava insieme

Dove ce ne andiamo

Ora che il silenzio ci appartiene

Venderei subito

Quello che ho per un tuo sguardo

Pregherei immobile

Di essere tra i tuoi respiri

Un attimo, un battito

Per ridere, potessi farlo

Affogherei le palpebre

Questi attimi tra le tue braccia

Venderei subito

Quello che ho per un tuo sguardo

Pregherei immobile

Di essere tra i tuoi respiri

Un attimo, un battito

Per ridere, potessi farlo

Affogherei le palpebre

Questi attimi tra le tue braccia

Je komt aan, dat weet ik hier

Voor die geur die je voelt

Onder de mensen in één bestand

En dan gaan zitten

We zullen beginnen te navigeren

Een raam voor op reis

En elke maandag

Ik zit op dezelfde plek

Om het te kunnen beoordelen

En heb er een hekel aan

Onzekere glimlachen die verwoesten

Mijn ogen die nu onderzoeken

Een reflectie nu

Omdat het me nooit lukt

Om helemaal te gaan

Om haar mijn zaken te vertellen

Om haar dat te vertellen

Ik zou meteen verkopen

Wat ik heb voor een van zijn ogen

Ik zou bewegingloos bidden

Om in zijn adem te zijn

Een moment, een hartslag

Om te lachen, ik zou het kunnen

Ik zou mijn oogleden verdrinken

Deze momenten in zijn armen

En kom dan terug

Van alles wat me bindt

En dat houdt me stevig aan de grond

En vergeet het maar

Omdat het maar een gimmick is

Een mechanisme om te besparen

de normaliteit

Gewoonte is een geest

En we vallen in slaap

En het is moeilijk

Vind die kracht weer

Wat me ertoe aanzet om niet te vluchten

En om je dat te vertellen

Ik zou meteen verkopen

Wat heb ik voor jouw look

Ik zou bewegingloos bidden

Om tussen je ademhalingen te zijn

Een moment, een hartslag

Om te lachen, ik zou het kunnen

Ik zou mijn oogleden verdrinken

Deze momenten in je armen

Hoe we waren

Voordat het allemaal stopte

Hoe we eruit zagen

Voordat het allemaal instortte

Hoe we waren

Toen de slaap ons samen vond

Waar gaan we heen

Nu is die stilte van ons

Ik zou meteen verkopen

Wat heb ik voor jouw look

Ik zou bewegingloos bidden

Om tussen je ademhalingen te zijn

Een moment, een hartslag

Om te lachen, ik zou het kunnen

Ik zou mijn oogleden verdrinken

Deze momenten in je armen

Ik zou meteen verkopen

Wat heb ik voor jouw look

Ik zou bewegingloos bidden

Om tussen je ademhalingen te zijn

Een moment, een hartslag

Om te lachen, ik zou het kunnen

Ik zou mijn oogleden verdrinken

Deze momenten in je armen