O Divã - Roberto Carlos

Relembro a casa com varanda

Muitas flores na janela

Minha mãe lá dentro dela

Me dizia num sorriso

Mas na lágrima um aviso

Pra que eu tivesse cuidado

Na partida pro futuro

Eu ainda era puro

Mas num beijo disse adeus

Minha casa era modesta mas

Eu estava seguro

Não tinha medo de nada

Não tinha medo de escuro

Não temia trovoada

Meus irmãos à minha volta

E meu pai sempre de volta

Trazia o suor no rosto

Nenhum dinheiro no bolso

Mas trazia esperança

Essas recordações me matam

Essas recordações me matam

Essas recordações me matam

Por isso eu venho aqui

Relembro bem a festa, o apito

E na multidão um grito

O sangue no linho branco

A paz de quem carregava

Em seus braços quem chorava

E no céu ainda olhava

E encontrava esperança

De um dia tão distante

Pelo menos por instantes

Encontrar a paz sonhada

Essas recordações me matam

Essas recordações me matam

Essas recordações me matam

Por isso eu venho aqui

Eu venho aqui me deito e falo

Pra você que só escuta

Não entende a minha luta

Afinal, de que me queixo

São problemas superados

Mas o meu passado vive

Em tudo que eu faço agora

Ele está no meu presente

Mas eu apenas desabafo

Confusões da minha mente

Essas recordações me matam

Essas recordações me matam

Essas recordações me matam

Essas recordações me matam

Ik herinner me het huis met een balkon

Veel bloemen in het raam

mijn moeder in haar

vertelde me met een glimlach

Maar in de traan een waarschuwing

Zodat ik voorzichtig zou zijn

Op vertrek naar de toekomst

Ik was nog steeds puur

Maar in een kus afscheid genomen

Mijn huis was bescheiden maar

ik was veilig

Ik was nergens bang voor

Ik was niet bang in het donker

Ik was niet bang voor onweer

mijn broers om me heen

En mijn vader is altijd terug

Hij had zweet op zijn gezicht

Geen geld in je zak

Maar het bracht hoop

Deze herinneringen doden me

Deze herinneringen doden me

Deze herinneringen doden me

Daarom kom ik hier

Ik herinner me het feest, het fluitje nog goed

En in de menigte een kreet

Het bloed op wit linnen

De vrede van wie het droeg

In zijn armen die huilde

En in de lucht keek ik nog steeds

En vond hoop

Van een dag zo ver weg

in ieder geval voor een moment

De gedroomde rust vinden

Deze herinneringen doden me

Deze herinneringen doden me

Deze herinneringen doden me

Daarom kom ik hier

Ik kom hier, ga liggen en praat

Voor jou die alleen luistert

Je begrijpt mijn strijd niet

Waar klaag ik tenslotte over?

zijn problemen overwonnen?

Maar mijn verleden leeft voort

In alles wat ik nu doe

Hij is in mijn geschenk

Maar ik ventileer gewoon

Verwarring van mijn geest

Deze herinneringen doden me

Deze herinneringen doden me

Deze herinneringen doden me

Deze herinneringen doden me