A Estação - Roberto Carlos

Senti que alguma coisa ia me dizer

No tempo que restava antes de partir

Mas seu silêncio me dizia muito mais

Que todas as palavras que eu pudesse ouvir

No olhar uma tristeza disfarçava

No peito uma saudade antecipava

Então sua mão meu rosto acariciou

E com ternura meus cabelos afagou

E a sua voz se fez ouvir dizendo adeus

E eu fiquei perdido em pensamentos e recordações

Não sei por quanto tempo ali fiquei

E como pude controlar as emoções também não sei

Pra não me ver mais triste ainda ela sorriu

Me olhou nos olhos, me beijou, depois saiu

Caminhou com passos calmos e parou

Me acenou mais um adeus, depois seguiu

Lembrei de tudo como era antes

Sem despedida e vidas tão distantes

Parado ainda na estação ela me viu

Me acenou mais uma vez, depois partiu

E a sua mão mais uma vez me acenou

E eu fiquei perdido em pensamentos e recordações

Não sei por quanto tempo ali fiquei

E como pude controlar as emoções também não sei

Ik voelde dat iets me zou vertellen

In de resterende tijd voor vertrek

Maar jouw stilte vertelde me veel meer

Dat alle woorden die ik kon horen

In de look een droefheid vermomd

In de borst, een verlangen verwacht

Toen streelde je hand mijn gezicht

En streelde teder mijn haar

En je stem werd gehoord bij het afscheid nemen

En ik raakte verdwaald in gedachten en herinneringen

Ik weet niet hoe lang ik daar ben gebleven

En hoe ik emoties kon beheersen, ik weet het ook niet

Om me niet nog verdrietiger te zien, glimlachte ze

Hij keek in mijn ogen, kuste me en ging toen weg

Met rustige passen gelopen en gestopt

Hij wuifde me nog een keer gedag en volgde toen

Ik herinnerde me alles zoals het vroeger was

Geen afscheid en woont zo ver weg

Ze stond nog steeds op het station en zag me

Hij zwaaide nog een keer naar me en ging toen weg

En je hand wenkte me nogmaals

En ik raakte verdwaald in gedachten en herinneringen

Ik weet niet hoe lang ik daar ben gebleven

En hoe ik emoties kon beheersen, ik weet het ook niet