Unfound Door - River Whyless

I have finally weighed your heavy tongue

And I can finally say I’m running love

I never want to be whole

I’ll hoe this garden malleable

When the greenery’s gone to seed

I pull the dry earth clean and free

So I wouldn’t want to get too close to me

I have finally weighed your heavy tongue

And I can finally say I’m running love

I heard about a secret field

Way in the woods up on the hills

I hiked for three damn years

Shouted into our broken ears

Climbed high in a tree

And found that field not there

So I climbed back down in a blossom of self-defeat

I never want to be a hole

I drove by the church it looked warm

That glass was glowing red

My heart was high up in my chest

I need community

I need to finally believe in me

Am I ready?

I’m not ready

My hands are steady on the wheel…

Ik heb eindelijk je zware tong gewogen

En ik kan eindelijk zeggen dat ik de liefde run

Ik wil nooit heel zijn

Ik zal deze tuin kneedbaar schoffelen

Wanneer het groen is uitgegroeid tot zaad

Ik trek de droge aarde schoon en vrij

Dus ik zou niet te dicht bij mij willen komen

Ik heb eindelijk je zware tong gewogen

En ik kan eindelijk zeggen dat ik de liefde run

Ik hoorde over een geheim veld

Ver in het bos op de heuvels

Ik heb drie verdomde jaren gewandeld

Schreeuwde in onze gebroken oren

Hoog in een boom geklommen

En vond dat veld er niet

Dus klom ik weer naar beneden in een bloesem van zelfvernietiging

Ik wil nooit een gat zijn

Ik reed langs de kerk, het zag er warm uit

Dat glas gloeide rood

Mijn hart zat hoog in mijn borst

Ik heb gemeenschap nodig

Ik moet eindelijk in mij geloven

Ben ik klaar?

Ik ben niet klaar

Mijn handen liggen stevig aan het stuur...