5-101 - Poured Out

Blank stares, subtle scars on the faces of the people in a comatose state.

They are the nameless.

Cold skin, cold blood from a cold world.

Hiding away all their grimace.

They feed off life to cure their sickness.

They don’t know that they are already dead.

Pulling me under, whispering lies to make me forget, forget my name.

The infection is spreading, the reaper is calling, my world is ending.

The eyes of emptiness devoured;

my eyes fixed.

A skeptic with new sight to see that the pale horse exists.

Forcing death’s sting on me.

Weight of all retribution.

Forcing death’s sting on me.

Will I suffer damnation?

I will never forget my name.

They won’t stop but I won’t bow.

I won’t be their follower.

Lege blikken, subtiele littekens op de gezichten van de mensen in comateuze toestand.

Zij zijn de naamlozen.

Koude huid, koud bloed uit een koude wereld.

Al hun grimassen verbergen.

Ze voeden zich met het leven om hun ziekte te genezen.

Ze weten niet dat ze al dood zijn.

Me naar beneden trekken, leugens fluisteren om me mijn naam te laten vergeten, vergeten.

De infectie verspreidt zich, de maaimachine roept, mijn wereld loopt ten einde.

De ogen van leegte verslonden;

mijn ogen gefixeerd.

Een scepticus met nieuw zicht om te zien dat het bleke paard bestaat.

De angel van de dood op me afdwingen.

Gewicht van alle vergelding.

De angel van de dood op me afdwingen.

Zal ik verdoemenis ondergaan?

Ik zal mijn naam nooit vergeten.

Ze zullen niet stoppen, maar ik zal niet buigen.

Ik zal niet hun volgeling zijn.