She Called - Peggy Sue

The roads are all grey

Like our city

The lights they are as dim

The roads here stretch for miles like our city

The nights are just as thin

We’ll raise our glasses high here

We’ll tell our tales as tall

But this city’s already so full of bodies

The beds they are all full

She called she said we’re closer now

That you’re so far away

There’s reason beyond reason now

There oceans in our way

You had no claim I’d long since left your bed

The water does no more than the words already said

They build their buidings high here

They tell their tales as tall

But this city’s already so full of bodies

It does not need one more

This sofa will not hold my shape

The spring they have no give

I miss your arms about my own

A reminder I must be grown up and cold

I have a love that will linger

Until I learn to live without it

I have a love that will linger

Until I learn to doubt it

He said that I was pretty

He said I’d do just fine

But this body’s already taken

So taken I’m not sure it’s even mine

I’ll keep on keeping on

Till I’ve kept you for too long

Oh I’ll keep on keeping on

Till I’ve kept you

Draw a map across my eye lids

Plot the route home through my veins

Beg there feet t keep on moving

Oh I’ll fing my way again

Your words mingled with salt

Are only sweeter as I swallow

Your voice across the water’s so much easier to follow home

De wegen zijn allemaal grijs

Vind onze stad leuk

De lichten zijn zo gedimd

De wegen hier strekken zich mijlenver uit zoals onze stad

De nachten zijn net zo dun

We heffen het glas hier hoog

We vertellen onze verhalen zo lang

Maar deze stad is al zo vol met lichamen

De bedden zijn allemaal vol

Ze belde ze zei dat we nu dichterbij zijn

Dat je zo ver weg bent

Er is nu een reden buiten de rede

Er komen oceanen op onze weg

Je had geen claim dat ik allang uit je bed was geweest

Het water doet niet meer dan de woorden die al zijn gezegd

Ze bouwen hun gebouwen hier hoog

Ze vertellen hun verhalen zo lang

Maar deze stad is al zo vol met lichamen

Het heeft er geen meer nodig

Deze bank zal mijn vorm niet behouden

De lente kunnen ze niet geven

Ik mis je armen over de mijne

Een herinnering: ik moet volwassen en koud zijn

Ik heb een liefde die zal blijven hangen

Tot ik leer om zonder te leven

Ik heb een liefde die zal blijven hangen

Tot ik eraan leer te twijfelen

Hij zei dat ik mooi was

Hij zei dat ik het prima zou doen

Maar dit lichaam is al bezet

Dus ik weet niet zeker of het van mij is

Ik blijf doorgaan

Tot ik je te lang heb vastgehouden

Oh, ik blijf doorgaan

Tot ik je heb gehouden

Teken een kaart over mijn oogleden

Stippel de route naar huis door mijn aderen

Smeek daar voeten om te blijven bewegen

Oh, ik zal mijn weg weer vinden

Je woorden vermengd met zout

Zijn alleen zoeter als ik slik

Je stem over het water is zo veel gemakkelijker te volgen naar huis