Perdu connaissance - Patrick Fiori

C’est pas à pas sans rien se dire

Comme une maison perd sa couleur

Comme un nuage qui se déchire

Un fil qui casse entre deux cœurs

C’est une excuse au téléphone

Un caillou pris dans le pare-brise

Et même si ce n’est pour personne

C’est un adieu qui se déguise

L’habitude de ne plus te plaire

L’angoisse de retrouver nos nuits

Un jean usé comme l’enfer

Une barbe en guise de mépris

Et si un jour on s’abandonne

Je te conjure de lâcher prise

Faire comme les autres c’est monotone

Et c’est comme ça

Qu’on a perdu connaissance

Et c’est comme ça

Qu’est née mon indifférence

Tout près de toi

Si loin déjà

Le soin de vider son portable pour éviter la vérité

Et devenir insupportable

Pour être sûr d'être quitté

La porte qui claque comme une insulte

Une jupe qui craque comme une bombe

Croire que l’amour n’est qu’une lutte

Et que la vie lui sert de tombe

Masquer sans pitié son visage

Pour ne pas dire qu’on s’est trompé

Qu’on s’est enfermé dans une cage

Où l’amour nous a massacré

Et si un jour on s’empoisonne

Je te conjure de lâcher prise

Faire comme les autres c’est monotone

Et c’est comme ça

Qu’on a perdu connaissance

Et c’est comme ça

Qu’est née mon indifférence

Tout près de toi

Si loin déjà

C’est pas à pas et sans douleur

Le crime de retrouver nos nuits

Une porte qui claque entre deux cœurs

Un adieu en guise de mépris

Et si un jour on se pardonne

Parce qu'être seul est inutile

Faire comme les autres c’est monotone

Et c’est comme ça

Qu’on a perdu connaissance

Et c’est comme ça

Qu’est née mon indifférence

Tout près de toi

Si loin déjà

Et c’est comme ça qu’on a perdu connaissance

Et c’est comme ça qu’on a perdu connaissance

Het gaat stap voor stap zonder iets te zeggen

Zoals een huis zijn kleur verliest

Als een scheurende wolk

Een draad die breekt tussen twee harten

Het is een excuus aan de telefoon

Een kiezelsteen gevangen in de voorruit

En ook al is het voor niemand

Het is een vermomd afscheid

De gewoonte om je niet meer te behagen

De angst van het vinden van onze nachten

Versleten jeans

Een baard als minachting

En als we op een dag opgeven

Ik smeek je om los te laten

Doen zoals de anderen is eentonig

En dat is hoe

Dat we het bewustzijn verloren

En dat is hoe

Waar kwam mijn onverschilligheid vandaan?

dicht bij jou

Tot nu toe al

De zorg voor het legen van je mobiele telefoon om de waarheid te vermijden

En ondraaglijk worden

Om zeker te blijven

De deur slaat dicht als een belediging

Een rok die barst als een bom

Geloven dat liefde slechts een strijd is

En laat het leven zijn graf zijn

Zijn gezicht genadeloos verbergen

Om niet te zeggen dat we het mis hadden

Dat we onszelf opsloten in een kooi

waar liefde ons heeft afgeslacht

En als we op een dag vergiftigd raken

Ik smeek je om los te laten

Doen zoals de anderen is eentonig

En dat is hoe

Dat we het bewustzijn verloren

En dat is hoe

Waar kwam mijn onverschilligheid vandaan?

dicht bij jou

Tot nu toe al

Het is stap voor stap en pijnloos

De misdaad van het vinden van onze nachten

Een deur die tussen twee harten dichtslaat

Een afscheid in minachting

En als we elkaar op een dag vergeven

Omdat alleen zijn zinloos is

Doen zoals de anderen is eentonig

En dat is hoe

Dat we het bewustzijn verloren

En dat is hoe

Waar kwam mijn onverschilligheid vandaan?

dicht bij jou

Tot nu toe al

En zo vielen we flauw

En zo vielen we flauw