Arrêtons-là - Patrick Fiori

De ces heures où l’on riait

A se jouer de la mort on l’ignorait, pourquoi

Comme on dessine un enfer

Pour toucher l’extrême instant pour en subir l’urgence

Souviens-toi être le roi

De ces limites où l’on croit tenir le monde, d’une main

D’autres y ont déjà goûté

Passés de l’autre coté ne me laisse pas

Eh arrêtons là, reviens de ceux qui ne voient pas

Que le paradis c’est d'être là

Se battre pour la vie comme elle vient

Eh regarde moi, défie la lumière n’y vas pas

Entends mon cri qu’est-ce que tu crois

Je ne te laisserai pas partir comme çà

Si on déclarait la trêve

Avant que le jour se lève pour voir plus loin

Sur un banc comme deux petits vieux

On serait pas si malheureux rêver encore

Eh regarde moi, défie la lumière n’y vas pas

Entends mon cri qu’est-ce que tu crois

Je ne te laisserai pas partir comme çà

Regarde-moi, je ne te laisserai pas partir

Van die uren dat we lachten

Spelen met de dood wisten we niet waarom

Zoals men een hel tekent

Om het extreme moment aan te raken om de urgentie ervan te ervaren

Onthoud dat je de koning bent

Van deze limieten waar je denkt dat je de wereld vasthoudt, met één hand

Anderen hebben het al geproefd

Doorgegeven aan de andere kant verlaat me niet

Hé, laten we daar stoppen, kom terug van degenen die het niet zien

Die hemel moet daar zijn

Vecht voor het leven zoals het komt

Hey kijk naar mij, tart het licht, ga niet weg

Hoor mijn huilen wat denk je?

Ik laat je zo niet gaan

Als we een wapenstilstand afkondigen

Voordat de dag aanbreekt om verder te kijken

Op een bankje als twee oude mannetjes

We zouden niet zo ongelukkig zijn om weer te dromen

Hey kijk naar mij, tart het licht, ga niet weg

Hoor mijn huilen wat denk je?

Ik laat je zo niet gaan

Kijk naar mij, ik laat je niet gaan