Mélancolie - Pacifique

Les yeux perdus dans la fumée,

Qui glisse le long de nos doigts,

One met parfois à rêver,

De toutes ces choses d’autrefois.

Et sans qu’on puisse se l’avouer,

Sans que l’on sache trop comment,

On se dit que tout a changé

Que rien n’est plus comme avant

Mélancolie, tu coules en moi,

Et je revois toute ma vie,

tous mes émois;

Y a toujours des rêves oubliés,

Emportés par les jours,

Comme une rivière sans retour.

Mélancolie, dis moi pourquoi,

Il y a en moi toutes ces chosess d’autrefois;

Je revois ces amours brisées,

Emportées par les jours,

Comme une rivière sans retour.

Y a toutes ces pages qu’on a sauté,

Qu’on a jamais pu tourner,

Tous ces serments qu’on s'était fait,

Et ces promesses oublies.

Alors on se prend à rêver,

Qu’on peut remonter le temps,

Les yeux perdus dans la fumée,

On refait tout autrement

Ogen verloren in de rook,

die langs onze vingers glijdt,

Men begint soms te dromen,

Van al dat oude spul.

En zonder dat we het kunnen toegeven,

Zonder te weten hoe

We zeggen dat alles is veranderd

Dat niets is zoals voorheen

Melancholie, je stroomt in mij,

En ik zie mijn hele leven,

al mijn emoties;

Er zijn altijd vergeten dromen,

Meegesleept door de dagen,

Als een rivier die niet terugkeert.

Melancholie, vertel me waarom,

Er zijn al die oude dingen in mij;

Ik zie deze gebroken liefdes weer,

Meegesleept door de dagen,

Als een rivier die niet terugkeert.

Er zijn al deze pagina's die we hebben overgeslagen,

Dat we nooit zouden kunnen draaien,

Al deze eden die we hadden gemaakt,

En die vergeten beloften.

Dus we beginnen te dromen,

Dat we terug kunnen gaan in de tijd,

Ogen verloren in de rook,

We doen het allemaal weer