Broken Oars - Nieves

The wind beat your father’s face

Every mark with it’s own embrace

I’m here but I won’t replace

How could I anyway?

Those times bred a harder man

A post-war child living mouth to hand

Build of granite and grit and sand

But time erodes

You brought in your lines

On hooks you made together

Thin metal bent, intertwined

Stale bread in paper bags

Cared not that the days were dark

And the nights not better

Your eyes welled as the boat would start

You could have stayed forever

You’re just breathing out, breathing in

It’s all you have, it’s all you’ve got to give

Oh, I tried to be everything

Couldn’t stop these walls from falling in

There’s not a memory you haven’t lived

There’s not a word that I can save you with

Now the silence, it is deafening

Must we break ourselves to start again?

More time, she said

I love you more than life, I begged

But I can read your mind

So let’s dress up and we can go outside

Over and over and over

We can’t live like this

The telly, the curtain, our union in bits

I won’t leave you now for the sake of the kids

But you don’t see me anymore

Can’t you remember what we were before?

You’re just breathing out, breathing in

It’s all you have, it’s all you’ve got to give

Oh, I tried to be everything

Couldn’t stop these walls from falling in

There’s not a memory you haven’t lived

There’s not a word that I can save you with

Now the silence, it is deafening

Must we break ourselves to start again?

De wind sloeg in je vaders gezicht

Elk merkteken met zijn eigen omhelzing

Ik ben hier, maar ik zal niet vervangen

Hoe zou ik dat eigenlijk kunnen?

Die tijden brachten een hardere man voort

Een naoorlogs kind dat van mond tot hand leeft

Bouw van graniet en gruis en zand

Maar de tijd slijt

Je bracht je regels binnen

Aan haken die jullie samen hebben gemaakt

Dun metaal gebogen, met elkaar verweven

Oud brood in papieren zakken

Het kon hem niet schelen dat de dagen donker waren

En de nachten niet beter

Je ogen schoten goed toen de boot zou starten

Je had voor altijd kunnen blijven

Je ademt gewoon uit, ademt in

Het is alles wat je hebt, het is alles wat je te geven hebt

Oh, ik probeerde alles te zijn

Kon niet voorkomen dat deze muren instortten

Er is geen herinnering die je niet hebt beleefd

Er is geen woord waarmee ik je kan redden

Nu de stilte, het is oorverdovend

Moeten we onszelf breken om opnieuw te beginnen?

Meer tijd, zei ze

Ik hou meer van je dan van het leven, smeekte ik

Maar ik kan je gedachten lezen

Dus laten we ons verkleden en we kunnen naar buiten gaan

Opnieuw en opnieuw en opnieuw

We kunnen zo niet leven

De televisie, het gordijn, onze unie in stukjes

Ik zal je nu niet verlaten omwille van de kinderen

Maar je ziet me niet meer

Weet je niet meer wat we eerder waren?

Je ademt gewoon uit, ademt in

Het is alles wat je hebt, het is alles wat je te geven hebt

Oh, ik probeerde alles te zijn

Kon niet voorkomen dat deze muren instortten

Er is geen herinnering die je niet hebt beleefd

Er is geen woord waarmee ik je kan redden

Nu de stilte, het is oorverdovend

Moeten we onszelf breken om opnieuw te beginnen?