Frühling - Nargaroth

Es klaget die Lerche ihr' Hoffnungssang

Der alte Schmerzen vergessen macht

Ich lausche in Tränen dem Frühlingsklang

Der Liebe nach tief-kühler Nacht

Der Krähen Klage dringt nicht an mein Ohr

Ich riß es aus meinem klagend' Gewissen

Ich mordete alle Schatten hinfort

Die einst mich in Abgründe rissen

Auch hab ich das blut-rost'ge Messer

Wohl unterm Kirschbaum vergraben

Und habe den Dämon der Rache

In meinen Träumen erschlagen

Auf daß es in seinen Wurzeln warm

Gleich ei’m toten Kinde schlafe

Und nicht erwecke ein alt — gestr’gen Harm

Mit dem ich die jung' Liebe strafe

Es fallen die Blüten der Kirschen

Wie weiße Tränen auf mich herab

Zum Zeichen als ob ich nun wäre

Erweckt aus dem Schlaf in feucht-kaltem Grab

De leeuwerik klaagt over haar lied van hoop

Dat maakt oude pijnen vergeten

Ik luister naar het geluid van de lente in tranen

Van liefde na een diepe, koele nacht

De klaagzang van de kraai bereikt mijn oren niet

Ik scheurde het van mijn klagende geweten

Ik heb alle schaduwen weggeslacht

Dat scheurde me ooit de afgrond in

Ik heb ook het bloedroestige mes

Waarschijnlijk begraven onder de kersenboom

En heb de demon van wraak

Gedood in mijn dromen

Moge het warm zijn in zijn wortels

Slaap als een dood kind

En maak geen oude - het kwaad van gisteren wakker

Waarmee ik jonge liefde straf

De kersenbloesems vallen

Als witte tranen die op me vallen

Als een teken alsof ik nu ben

Ontwaakt uit de slaap in een koud, vochtig graf