999 - Manuscript Alli

Спаси мою душу скорей

Томится что в капкане бегущих теней

Прозы можешь не слышать,

Но их уже знает хроника твоих дней

Чёрное солнце не светит,

Но обжигает меня все сильней

Пустота это карма

Это не дарма

Пустота дары что теперь

Кажутся былью и явью

Мы тонем в иллюзиях что шепчут поверь

Мне, или вычеркни с этого мира

Навсегда и мне станет теплей

Более правильно думать

Сжигая плотские утехи

Не манясь на коварную сеть

Стану кровью бегущей по вене

Забыв про хлеставшую плеть

Цветком восходящих полей

Или снегом в ладонях людей просто петь

Заклятыми знаками в книгах

У вечно горящих огней

Буду тем чем захочет любовь

Тем, что задумаем с ней

Безликое завтра привет

Не ждать научится теперь

Ты поменяешь игру всю,

Но кто стал счастливей проверь

Проведай меня на закате

Не дав убежать от вещей

Тирады ночны закаляя

Мотивами в слух мне навей

Стадо где смоет с асфальтом

Где тихо в четыре болеть

Дети неба не плачут

Веками учившись терпеть

Трепетно верить в ковчег и

Себя обмануть вкусив смерть

Страхом разбавленным в сердце

Шагом вперед осмелеть

С отсутствием любопытства

Сожалев опускать руки впредь

С воздухом растворятся

И пеплом не ставши, но тлеть

В звуках синхронных остаться

И заново все посмотреть

Знания вложено в рифмы

Рифмы проектор, лицезреть

Фильм не последний, но к спеху

Все что завещано мне

Чем поделюсь и я вскоре

Вас наградив буду млеть

Скромность слепая привычка,

Но даст протянуть руку ведь

Ничто здесь не вечно ты знаешь

Как статус способен лететь

Туда где комфортней в минуту

К тому кто сомнился в себе

Подобно мелькавшему стуку

На время что почести встреть

Оставив лишь память об этом

В будущем пусть и не сразу

Ты сможешь принять все посметь

Прозреть дав упрямому глазу

Red mijn ziel snel

Het kwijnt weg in een val van lopende schaduwen

Je kunt geen proza ​​horen

Maar de kroniek van je dagen kent ze al

De zwarte zon schijnt niet

Maar het brandt me steeds meer

Leegte is karma

Dit is geen cadeau

Leegte cadeaus wat nu

Lijkt waar en waar te zijn

We verdrinken in illusies die fluisteren geloven

Ik, of verwijder van deze wereld

Voor altijd en ik zal warmer worden

Beter denken

Brandende vleselijke genoegens

Niet wenkend naar het verraderlijke netwerk

Ik zal het bloed worden dat door de ader stroomt

De zweepslag vergeten

Bloem van stijgende velden

Of gewoon zingen met sneeuw in de palmen van mensen

Vervloekte tekens in boeken

Door eeuwig brandende vuren

Ik zal zijn wat liefde wil

Door wat we met haar denken

Gezichtsloos morgen hallo

Wacht niet om nu te leren

Je verandert het hele spel

Maar wie werd er gelukkiger check

Breng me naar de zonsondergang

Je niet voor dingen laten weglopen

Tirades van de nacht temperen

Breng motieven in mijn oor

Waar de kudde zal worden weggespoeld met asfalt

Waar het om vier uur stil is om ziek te worden

De kinderen van de hemel huilen niet

Door de eeuwen heen leren volharden

Bevend geloven in de ark en

Bedrieg jezelf door de dood te proeven

Angst verdund in het hart

Stap naar voren om brutaal te zijn

Met een gebrek aan nieuwsgierigheid

Spijt om op te geven in de toekomst

Oplossen met lucht

En niet as worden, maar smeulen

Blijf in synchrone geluiden

En alles weer zien

Kennis wordt geïnvesteerd in rijmpjes

Rhymes-projector, zie!

De film is niet de laatste, maar om op te schieten

Alles wat mij is nagelaten

Wat zal ik binnenkort delen

Je belonen, ik zal smelten

Bescheidenheid is een blinde gewoonte

Maar het zal je toch een handje helpen

Niets is hier voor altijd weet je

Hoe status kan vliegen

Waar het in een minuut comfortabeler is

Aan degene die aan zichzelf twijfelde

Als een flikkerende klop

Voor de tijd dat eer elkaar ontmoeten

Laat alleen de herinnering eraan achter

In de toekomst, zij het niet onmiddellijk

Je kunt alles aan durven

Om duidelijk te zien met een koppig oog