Earthbound - Machinae Supremacy

Sometimes I curse that I was

born a cripple

to the sky I’m under

bound by my two feet

I walk the road paved

by our evolution

grinding my illusions

this earth is not for me But in my mind’s eye,

a vision of ourselves

in our cradle of dust and stone

I nurse a single dream,

a memory

one I can’t remember

and I am not alone

I wake from my suspended animation

deprived of my creation

just like a drone

But in my mind’s eye,

a vision of ourselves

as the blind leads the fallen

Sometimes I curse that I was

born a cripple

to the sky I’m under

forged to inprison me Somewhere in time I’ll wreck

these chains around me even those inside me blasting my way free

But in my mind’s eye,

a vision of ourselves

as we leave this time

and place behind

Soms vervloek ik dat ik was

kreupel geboren

naar de hemel waar ik onder ben

gebonden door mijn twee voeten

Ik loop de geasfalteerde weg

door onze evolutie

mijn illusies vermalen

deze aarde is niet voor mij, maar in mijn geestesoog,

een visie van onszelf

in onze wieg van stof en steen

Ik verzorg een enkele droom,

een herinnering

een die ik me niet kan herinneren

en ik ben niet de enige

Ik word wakker uit mijn onderbroken animatie

beroofd van mijn creatie

net als een drone

Maar in mijn geestesoog,

een visie van onszelf

zoals de blinde de gevallenen leidt

Soms vervloek ik dat ik was

kreupel geboren

naar de hemel waar ik onder ben

gesmeed om me op te sluiten Ergens in de tijd zal ik kapot gaan

deze kettingen om me heen, zelfs die in mij, schieten me een weg vrij

Maar in mijn geestesoog,

een visie van onszelf

als we deze keer vertrekken

en plaats achter