Cool Breeze - Luka Bloom

I walked through the hailstones and the merciless wind

To where the island disappears and the sea begins

It was new year’s eve at the mountainside

On the winding road that slopes down to where Frankie lies

I stood still and stared down at the clay

Waiting for sorrow I started to pray

Ah but Errigal was wrapped up in brilliant white snow

Smoke rose from the turf fires of Bunbeg bungalows

I stood before the mountain waiting for sorrow

But the waves kept time and I let go

Go… Go…

Go… Go… To where the cool breeze sighs

Go… Go… To where your flute tones rise

Go… Go… To where Errigal’s in your eyes

We hear your grace notes they fill our nights

We miss you too much but it’s all right

It’s all right, it’s all right

We know you’re all right now, Frankie

I waited for darkness to torture my mind

But the Atlantic waves banged out a rhythm behind

I saw his fresh face with that killer smile

The flute up to his lips and in his own style

Eyes closed he took me to his wonderland

And the waves kept time on the Donegal strand

I stood before the mountain waiting for sorrow

But the waves kept time and I let go

We know you’re all right now, Frankie

I walked through the hailstones and the merciless wind

To where the island disappears and the sea begins…

Ik liep door de hagelstenen en de genadeloze wind

Naar waar het eiland verdwijnt en de zee begint

Het was oudejaarsavond op de berghelling

Op de kronkelende weg die afloopt naar waar Frankie ligt

Ik stond stil en staarde naar de klei

Wachtend op verdriet begon ik te bidden

Ah, maar Errigal was gehuld in schitterende witte sneeuw

Rook steeg op van de turfvuren van Bunbeg-bungalows

Ik stond voor de berg te wachten op verdriet

Maar de golven hielden de tijd bij en ik liet los

Ga... Ga...

Ga... Ga... Naar waar de koele bries zucht

Ga... Ga... Naar waar je fluittonen stijgen

Ga... Ga... Naar waar Errigal in je ogen is

We horen uw genadetonen dat ze onze nachten vullen

We missen je te veel, maar het is in orde

Het is goed, het is goed

We weten dat je nu in orde bent, Frankie

Ik wachtte tot de duisternis mijn geest zou martelen

Maar de Atlantische golven sloegen een ritme erachter

Ik zag zijn frisse gezicht met die moordende glimlach

De fluit tot aan zijn lippen en in zijn eigen stijl

Met gesloten ogen nam hij me mee naar zijn wonderland

En de golven hielden de tijd bij op het strand van Donegal

Ik stond voor de berg te wachten op verdriet

Maar de golven hielden de tijd bij en ik liet los

We weten dat je nu in orde bent, Frankie

Ik liep door de hagelstenen en de genadeloze wind

Naar waar het eiland verdwijnt en de zee begint...