The Sweetest Joy - Lothlorien

He sat alone upon a hill, the waves pulling at his side

He could feel the salt inside his veins and could hear the storm arrive

He closed his eyes and saw her face, so plain the others had decried

Yet he’d felt the warmth she’d held within and the beauty that lay inside

Yet their words soon blinded him, no beauty he began to believe

Oh he turned his back and he toasted them, he drank the world for all to see

No more will her palm lay upon his own, a fairer hand has clasped to his skin

'Oh where is my love' she cried in vain and from the door cried 'please let me

in'

With haste she turned and chased the night, no tears to wipe with her hand

While he searched the land to find his love he fell and cried 'please help this

man'

The sweetest joy the wildest woe of love Bailey once described

Hast thou more of pain or pleasure, does torment dwell and grow inside

He said it swells like the oceans flow, love drew me in as the tides draw the

sea

Oh but I was foolish just like my friends — I let my eyes rule what I should

feel.

Hij zat alleen op een heuvel, de golven trokken aan zijn zijde

Hij voelde het zout in zijn aderen en hoorde de storm aankomen

Hij sloot zijn ogen en zag haar gezicht, zo duidelijk dat de anderen het hadden afgekeurd

Toch had hij de warmte gevoeld die ze van binnen had vastgehouden en de schoonheid die erin lag

Maar hun woorden verblindden hem al snel, geen schoonheid begon hij te geloven

Oh hij draaide zijn rug toe en hij roosterde ze, hij dronk de wereld zodat iedereen het kon zien

Haar handpalm zal niet meer op de zijne liggen, een schonere hand heeft zijn huid vastgeklemd

'Oh waar is mijn liefde' riep ze tevergeefs en vanaf de deur riep 'laat me alsjeblieft'

in'

Met haast draaide ze zich om en joeg de nacht achterna, geen tranen om met haar hand af te vegen

Terwijl hij het land doorzocht om zijn liefde te vinden, viel hij en riep 'help dit alsjeblieft'

Mens'

De zoetste vreugde, de wildste wee van liefde die Bailey ooit heeft beschreven

Heb je meer pijn of plezier, woont en groeit de kwelling van binnen?

Hij zei dat het zwelt zoals de oceanen stromen, liefde trok me naar binnen terwijl de getijden de

zee

Oh maar ik was dwaas net als mijn vrienden - ik liet mijn ogen bepalen wat ik zou moeten

voelen.