Miño - Los Bunkers

Fueron las canchas, donde corri

El picaporte de la puerta que no abrí

El miedo a la oscuridad

Y un viejo amor por conquistar

Sentada, sola y triste con la cruel verdad

La mano se hice amiga de la soledad

Es evidente que el perdón

De los recuerdos se aburrio

Nadie me esperara, como lo quize ayer

En las veredas como imagine

Si fuese asi la eternidad

Yo no quisiera despertar

Tantas caras que tengo olvidar

No hay palabras, sin ponerse a gritar

Se rieron de ti, no pudiste dormir

Pero tu propia vergüenza

Ya no vives de ti, no supiste morir

Por que tu propia tristeza

Se incendio

Todos colgados tras del camión

Las mismas rejas oxidadas por el sol

El hambre que no conocí

Me hizo mucho mas feliz

Lavando a mano dentro de un piano

Un cura oculto bautizo a mi hermano

Las cicatrices las guarde

Por si no fueras a volver

Nadie me esperara, como lo quise ayer

En las veredas como imagine

Si fuese así la eternidad

Yo no quisiera despertar

Tantas caras que tengo olvidar

No hay palabras, sin ponerse a llorar

Se rieron de ti, no pudiste dormir

Pero tu propia vergüenza

Ya no vives de ti, no supiste morir

Por que tu propia tristeza

Se incendio

Het was de rechtbank, waar ik liep

De deurknop die ik niet open deed

De angst voor het donker

En een oude liefde om te veroveren

Alleen zitten en verdrietig met de wrede waarheid

De hand werd een vriend van eenzaamheid

Het is duidelijk dat vergeving

Van de herinneringen die hij verveelde

Niemand zal op me wachten, zoals ik gisteren wilde

Op de trottoirs als stel je voor

Als de eeuwigheid zo was

Ik wil niet wakker worden

Zoveel gezichten die ik moet vergeten

Er zijn geen woorden, zonder te beginnen te schreeuwen

Ze lachten je uit, je kon niet slapen

Maar je eigen schaamte

Je leeft niet meer van jezelf, je wist niet hoe te sterven

Waarom je eigen verdriet?

Het brandde

Allemaal hangend achter de vrachtwagen

Dezelfde tralies verroest door de zon

De honger die ik niet kende

maakte me veel gelukkiger

Handen wassen in een piano

Een verborgen priester doopte mijn broer

Ik bewaar de littekens

Voor het geval je niet terug zou komen

Niemand zal op me wachten, zoals ik gisteren wilde

Op de trottoirs als stel je voor

Als de eeuwigheid zo was

Ik wil niet wakker worden

Zoveel gezichten die ik moet vergeten

Er zijn geen woorden, zonder te beginnen te huilen

Ze lachten je uit, je kon niet slapen

Maar je eigen schaamte

Je leeft niet meer van jezelf, je wist niet hoe te sterven

Waarom je eigen verdriet?

Het brandde