A Kinder Eye - Level 42

In his widowed years of longing, in his windowed room of light

He lay the oil upon the canvas, brought sweet memory to life

His speckled beard a brush of colour, his spotted hands both grace and speed

I was the boy who came with evening, to sweep his floors and bring his tea

To the world he was the Master, his landscapes filled the gallery halls

But now he painted only portraits, unframed upon his private walls

Subjects sitting-walking-laughing in playful flight or soft refrain

A thousand forms and colours, but every face the same

Across the page (across the ages) the moving hand of history bleeds

… for a kinder eye to see us, not as we are, but as we dream

A winter’s night when I arrived there, he looked so tired and near the end

And as I cleaned his bench and brushes, I wished out loud to be like him

He said that art was only longing, trying to do what can’t be done

And though he’d signed a thousand paintings, still he’d never finished one

As I finished up my sweeping, in his sleep he spoke her name

I looked again at all the portraits, each and every face the same

Not as she was in pain or sorrow, but in timeless beauty seen

As she served his noble dream

Across the page (across the ages) the moving hand of history bleeds

… for a kinder eye to see us, not as we are, but as we dream

In zijn weduwe jaren van verlangen, in zijn kamer met raam van licht

Hij legde de olie op het doek, bracht een zoete herinnering tot leven

Zijn gespikkelde baard een penseel van kleur, zijn gevlekte handen zowel gratie als snelheid

Ik was de jongen die 's avonds kwam om zijn vloeren te vegen en zijn thee te brengen

Voor de wereld was hij de Meester, zijn landschappen vulden de galerijen

Maar nu schilderde hij alleen nog maar portretten, niet ingelijst op zijn privémuren

Onderwerpen zitten-lopen-lachen in een speelse vlucht of zacht refrein

Duizend vormen en kleuren, maar elk gezicht hetzelfde

Over de pagina (door de eeuwen heen) bloedt de bewegende hand van de geschiedenis

… voor een vriendelijker oog om ons te zien, niet zoals we zijn, maar zoals we dromen

Op een winternacht toen ik daar aankwam, zag hij er zo moe uit en bijna aan het einde

En terwijl ik zijn bank en borstels schoonmaakte, wilde ik hardop zijn zoals hij

Hij zei dat kunst alleen maar verlangen was, proberen te doen wat niet kan

En hoewel hij duizend schilderijen had ondertekend, had hij er nog nooit een afgemaakt

Toen ik klaar was met vegen, sprak hij in zijn slaap haar naam uit

Ik keek nog eens naar alle portretten, elk gezicht hetzelfde

Niet zoals ze pijn of verdriet had, maar in tijdloze schoonheid gezien

Terwijl ze zijn nobele droom diende

Over de pagina (door de eeuwen heen) bloedt de bewegende hand van de geschiedenis

… voor een vriendelijker oog om ons te zien, niet zoals we zijn, maar zoals we dromen