A Desconhecida - Leonardo

Numa tarde tão linda de sol

Ela me apareceu

Com sorriso tão triste e olhar

Tão profundo, já sofreu

Suas mãos tão pequenas e frias

Sua voz tropeçava também

E falava da infância de lágrimas

Nunca teve ninguém

Nunca teve amor

Não sentiu calor por alguém

Nem se quer ouviu a palavra carinho

Seu ninho não existiu

Sinceramente eu chorei de tristeza ao ouvir

Tanta coisa que a vida oferece

Que agente padece, sem querer

Depois de tudo que eu vi

Não consigo esquecer

Ela me disse adeus e se foi

Nem seu nome eu sei dizer

De onde ela veio, pra onde ela vai

De onde ela veio, pra onde ela vai

Não sei dizer

Nunca teve amor

Não sentiu calor por alguém

Nem se quer ouviu a palavra carinho

Seu ninho não existiu

Op zo'n mooie zonnige middag

ze verscheen aan mij

Met zo'n droevige glimlach en kijken

Zo diep, ooit geleden

Je handen zo klein en koud

Zijn stem haperde ook

En hij sprak met tranen over zijn jeugd

nooit iemand gehad

nooit liefde gehad

Voelde me niet warm voor iemand

Ik heb het woord genegenheid niet eens gehoord

Je nest bestond niet

Eerlijk gezegd huilde ik van verdriet toen ik het hoorde

Zoveel dat het leven te bieden heeft

Welke agent lijdt, onbedoeld?

Na alles wat ik heb gezien

Ik kan het niet vergeten

Ze zei me gedag en weg

Ik kan je naam niet eens zeggen

Waar komt ze vandaan, waar gaat ze heen?

Waar komt ze vandaan, waar gaat ze heen?

ik kan het niet zeggen

nooit liefde gehad

Voelde me niet warm voor iemand

Ik heb het woord genegenheid niet eens gehoord

Je nest bestond niet