The Storm - King Diamond

18 was yesterday today she was

A woman in every single way

Abigail was walking in the forest where

The darkness, it seems to be alive

It was hours ago that she left her home

The chapel in which Black Horsemen saved and raised her soul

And now in the darkest night a storm was born

And Abigail, she did not know… she was its prey

In the storm itself a monster came alive

Chasing Abigail, lightning from the sky

Ah… then her face turned white

Never did she see the eye, that cried

Raindrops on her head, weeping for the dead, rain… rain… rain

Turning red

«Oh no» … «Let me go back to my home» … «Oh no» … «Oh…»

God he looked away the night the storm it came

And Abigail was drawn into the rain

Rain… was pulling on her hair

To where there is a mansion… THE LAIR

Lurking in the dark when lightning struck again

The mansion showed itself… in silhouette

Ah… rusty iron gates

This is where the Little One she waits

Raindrops on her head, weeping for the dead, rain… rain… rain…

Turning red

«Oh no» … «Let me go back to my home» … «Oh no» … «Oh»

Seeing the little one… knowing that she was a ghost…

Abigail wondering why she was

Mummified… a lantern in her hand

And in the light she saw a name: Count de La Fey

18 was gisteren vandaag was ze

Een vrouw in alle opzichten

Abigail liep in het bos waar

De duisternis, het lijkt te leven

Het was uren geleden dat ze haar huis verliet

De kapel waarin Black Horsemen haar ziel heeft gered en opgevoed

En nu werd in de donkerste nacht een storm geboren

En Abigail, ze wist niet... ze was zijn prooi

In de storm zelf kwam een ​​monster tot leven

Abigail achtervolgen, bliksem uit de lucht

Ah... toen werd haar gezicht wit

Nooit heeft ze het oog gezien, dat huilde

Regendruppels op haar hoofd, huilend om de doden, regen... regen... regen

Rood worden

«Oh nee» … «Laat me teruggaan naar mijn huis» … «Oh nee» … «Oh...»

God, hij keek weg in de nacht van de storm die kwam

En Abigail werd de regen in getrokken

Regen... trok aan haar haar

Naar waar een herenhuis is... THE LAIR

Op de loer in het donker toen de bliksem weer insloeg

Het landhuis toonde zich... in silhouet

Ah... roestige ijzeren hekken

Dit is waar de kleine op ze wacht

Regendruppels op haar hoofd, huilend om de doden, regen... regen... regen...

Rood worden

«Oh nee» … «Laat me teruggaan naar mijn huis» … «Oh nee» … «Oh»

De kleine zien... wetende dat ze een spook was...

Abigail vraagt ​​zich af waarom ze was

Gemummificeerd... een lantaarn in haar hand

En in het licht zag ze een naam: graaf de La Fey