Разговор - Карандаш

В комнате были двое…

Он и она…

Он горячий и решительный,

Готовый на любой поступок…

А она… хрупкая и бледная.

То ли от холода, то ли просто свет так падал…

Они сидели молча уже давно

И казалось так может продолжаться вечно…

Но… тут раздался его голос:

«Прости, что я затеял этот разговор, но все же…

Моей душе терпеть больше просто невозможно,

Я лез из кожи, пытался тебя не тревожить…

Но наступил момент когда нам стоит подытожить…

Наши чувства… понимаю… звучит грустно,

Но может быть слова сохранят любовь, если она жива…

Или пусто… не нахожу места…

А я ведь так хотел видеть тебя своей невестой.

Дарил цветы… Помнишь?!

Охапками…

Увлечения спонсировал модными тряпками…

Нет, не подумай… мне не жалко было денег, времени.

Но я наивный считал, что эти развлечения…

Сделают нас ближе, друзья пытались уберечь…

Я их не слышал, просто из ума выжал!

Еле дыша, тебе в подарок отдал свою жизнь,

А тебя сжигала любовь… Ответь!

Скажи!»

Но она молчала, разглядывая свои пальцы…

Из щелей в окне дуло холодом…

Она спряталась глубже в свитер.

Играла музыка… какая-то грустная…

Грустная, песня тянулась и тянулась бесконечно…

Он постоял немного,

Решил, что этот разговор все-таки важен для нее…

И она слушает…

Он продолжил:

«Мужчины сильные люди, но есть такие вещи…

Которые время, вино все равно не лечат.

Это что-то вечное, я знаю будешь спорить…

Но для начала расскажу, чего любовь стоит.

К черту посылаешь друзей и все, что было дорого!

Ради одного, которого… сердце взорвано…

Решила высказать, вырваться, вызвать скорую…

Почему твой взгляд направлен в сторону?!

И я ищу причины почему так сложно…

В наших отношениях все… ведь были так похожи мы…

Думаю виновен тот… „Любовь твоя первая“!!!

Подозревал его давно, порода слижком скверная.

Скажи зачем он в твоей книге телефонной?

Зачем он шлет тебе всякую хуйню вагонами?

Ладно… не хочу знать лишнего…

Пусть звонит и пишет…

Ты меня слышишь?»

Но она не ответила ему…

И даже не повернулась в его сторону.

Ее заботил непослушный локон волос, который щекотал щеку…

Он посмотрел на нее пристально… как в последний раз…

К глазам подступали слезы бессилия,

Сделал над собой последнее усилие…

И продолжил:

«Скажи… хоть раз ты думала о нас?!

Не молчи, прошу!

Не отводи красивых глаз.

Нервов не хватит сейчас… добивалась этого…

Кричу надрывисто… ТЫ МЕНЯ ПРЕДАЛА!

Пламенем сгорал, остался пепел…

Знаю рада!

Я уйду!

Это лучше, чем с пустотою рядом.

Такой смешанной, гордой и желанной…

Сейчас надену что-нибудь… на улице прохладно.

Ждать не надо, не надо тех звонков,

В которых будешь говорить, что это сделать не готов…

Теперь мы порознь, я не блефую…

Можешь мне поверить!

Я завтра же найду другую…

Потом еще… третью… так ведь легче!

Ну, а ты надеюсь одинокой будешь вечно!

Скажи что-нибудь… скажи в последний раз!»

Так вот на пороге он стоял еще час.

Разбил рамку с общей фотографией…

На коленях умолял и слал к какой-то матери…

А она не слышала его вопроса…

Ей просто был противен звук его голоса…

Er waren twee mensen in de kamer...

Hij en zij…

Hij is heet en vastberaden

Klaar voor elke actie...

En ze is... breekbaar en bleek.

Ofwel van de kou, of gewoon het licht viel zo ...

Ze bleven lange tijd zwijgend zitten

En het leek alsof het eeuwig door kon gaan...

Maar ... toen werd zijn stem gehoord:

“Vergeef me dat ik dit gesprek begin, maar toch…

Mijn ziel kan het niet meer aan

Ik klom uit mijn vel, probeerde je niet te storen...

Maar het moment is gekomen waarop we moeten samenvatten ...

Onze gevoelens... Ik begrijp het... het klinkt triest

Maar misschien kunnen woorden de liefde behouden als ze leeft...

Of leeg... Ik kan geen plek vinden...

En ik wilde je heel graag zien als mijn bruid.

Bloemen gegeven... Weet je het nog?!

Armen vol...

Hij sponsorde hobby's met modieuze vodden ...

Nee, denk niet... Ik had geen medelijden met geld, tijd.

Maar ik dacht naïef dat dit amusement ...

Ze zullen ons dichterbij brengen, vrienden probeerden ons te redden ...

Ik hoorde ze niet, ik drukte ze gewoon uit mijn hoofd!

Nauwelijks ademhalend, gaf ik je mijn leven als een geschenk,

En liefde heeft je verbrand ... Antwoord!

Vertellen!"

Maar ze zweeg en keek naar haar vingers...

Er kwam een ​​koude bries uit de kieren in het raam...

Ze verstopte zich dieper in haar trui.

Muziek speelde ... een soort triest ...

Triest, het lied sleepte zich eindeloos voort...

Hij stond een beetje

Ik besloot dat dit gesprek nog steeds belangrijk voor haar is ...

En ze luistert...

Hij ging verder:

"Mannen zijn sterke mensen, maar er zijn zulke dingen...

Welke keer geneest wijn nog steeds niet.

Dit is iets eeuwigs, ik weet dat je ruzie zult maken...

Maar eerst zal ik je vertellen wat liefde waard is.

Je stuurt vrienden en alles wat dierbaar was naar de hel!

Ter wille van degene wiens... hart ontplofte...

Ik besloot me uit te spreken, te ontsnappen, een ambulance te bellen...

Waarom is je blik naar de zijkant gericht?!

En ik zoek naar redenen waarom het zo moeilijk is...

In onze relatie, alles ... we leken tenslotte zo op elkaar ...

Ik denk dat die schuldig is ... "Je eerste liefde" !!!

Ik vermoedde hem al lang, het ras is jammer.

Vertel me waarom hij in je telefoonboek staat?

Waarom stuurt hij je allerlei soorten afval in wagons?

Oké... ik wil niet te veel weten...

Laat hem bellen en schrijven...

Kan je me horen?"

Maar ze antwoordde hem niet...

En ze draaide zich niet eens in zijn richting.

Ze maakte zich zorgen over de weerbarstige haarlok die haar wang kriebelde...

Hij keek haar aandachtig aan... alsof het voor de laatste keer was...

Tranen van onmacht kwamen in mijn ogen,

Nog een laatste poging gedaan...

En vervolgde:

“Vertel me… heb je ooit aan ons gedacht?!

Niet zwijgen, alsjeblieft!

Houd je mooie ogen niet af.

Ik heb nu niet genoeg zenuwen ... Ik probeerde dit te bereiken ...

Ik schreeuw boos... JE HEBT ME VERRADEN!

De vlam brandde uit, de as bleef...

Ik weet blij!

Ik zal weggaan!

Het is beter dan met leegte ernaast.

Zo gemengd, trots en begerenswaardig...

Ik zal nu iets aantrekken... het is koud buiten.

U hoeft niet te wachten, u hoeft niet te bellen

Waarin je zult zeggen dat je niet klaar bent om dit te doen ...

Nu we uit elkaar zijn, bluf ik niet...

Kun je me geloven!

Morgen zoek ik er nog een...

Dan nog een ... een derde ... dus het is makkelijker!

Nou, ik hoop dat je voor altijd eenzaam zult zijn!

Zeg iets... zeg nog een laatste keer!"

Dus stond hij nog een uur op de drempel.

Een frame gebroken met een gewone foto...

Op mijn knieën smeekte ik en stuurde naar een moeder...

En ze hoorde zijn vraag niet...

Ze haatte gewoon het geluid van zijn stem...