Screaming into the Wind - John Nolan

Morning breaks over the Midwest.

A silent, lonely porch swing rocking,

The television glows.

Another night spent crumbling,

Just listening to you moan.

You monkey with a microphone.

Your redundant, useless voice

Constantly a dull and distant noise.

You’re just screaming into the wind.

You’re just screaming into the wind.

I’m focusing my hate.

But it’s hollow, unsubstantiated.

You’re an easy mark,

And I just need a target right now.

I can’t face myself.

I can’t honestly own up to who I am.

I’m just screaming into the wind.

I’m just screaming into the wind.

Guilt is relative.

So is sin.

It makes it easy to pretend.

A bicycle is humming and it’s carrying me home.

The sun is red and headed for the west.

I’m finding ways to rearrange me.

I should be content, but I’m still terrified

Cause I can’t tell a realization, a rationalization, or nostalgia from regret.

Oh no.

I’m just screaming into the wind.

I’m just screaming into the wind.

Guilt is relative.

So is sin.

It makes it easy to pretend.

De ochtend breekt aan boven het Midwesten.

Een stille, eenzame schommelbank die schommelt,

De televisie gloeit.

Weer een nacht doorgebracht met afbrokkelen,

Ik luister gewoon naar je kreunen.

Jij aap met een microfoon.

Je overbodige, nutteloze stem

Voortdurend een dof en ver geluid.

Je schreeuwt gewoon tegen de wind in.

Je schreeuwt gewoon tegen de wind in.

Ik concentreer me op mijn haat.

Maar het is hol, niet onderbouwd.

Je bent een makkelijk doelwit,

En ik heb nu gewoon een doelwit nodig.

Ik kan mezelf niet onder ogen zien.

Ik kan niet eerlijk zeggen wie ik ben.

Ik schreeuw gewoon tegen de wind in.

Ik schreeuw gewoon tegen de wind in.

Schuld is relatief.

Zo is zonde.

Het maakt het gemakkelijk om te doen alsof.

Een fiets bromt en hij brengt me naar huis.

De zon is rood en gaat naar het westen.

Ik zoek manieren om mij opnieuw in te delen.

Ik zou tevreden moeten zijn, maar ik ben nog steeds doodsbang

Omdat ik een besef, een rationalisatie of nostalgie niet kan onderscheiden van spijt.

Oh nee.

Ik schreeuw gewoon tegen de wind in.

Ik schreeuw gewoon tegen de wind in.

Schuld is relatief.

Zo is zonde.

Het maakt het gemakkelijk om te doen alsof.