The Box - John Denver

Once upon a time,

In the land of Hush-A-Bye,

Around about the wondrous days of yore,

They came across a sort of box,

Bound up with chains and locked with locks

And labeled «Kindly do not touch;

it’s war».

A decree was issued round about,

And all with a flourish and a shout

And a gaily-colored mascot tripping lightly on before.

Don’t fiddle with this deadly box,

Or break the chains, or pick the locks.

And please don’t ever play about with war.

Well, the children understood.

Children happen to be good

And they were just as good around the time of yore.

They didn’t try to pick the locks

Or break into that deadly box.

They never tried to play about with war.

Mommies didn’t either;

Sisters, aunts, grannies neither.

'Cause they were quiet, and sweet, and pretty in those wondrous days of yore.

Well, very much the same as now,

Not the ones to blame somehow

For opening up that deadly box of war.

But someone did.

Someone battered in the lid

And spilled the insides out across the floor.

A sort of bouncy, bumpy ball

Made up of guns and flags and all the tears, and horror, and death that comes

with war.

It bounced right out

And went bashing all about,

And bumping into everything in store.

And what was sad and most unfair

Was that it didn’t really seem to care

Much who it bumped, or why, or what, or for.

It bumped the children mainly.

And I’ll tell you this quite plainly,

It bumps them every day and more, and more,

And leaves them dead and burned, and dying,

Thousands of them sick and crying.

'Cause when it bumps, it’s really very sore.

Now there’s a way to stop the ball.

It isn’t difficult at all.

All it takes is wisdom,

And I’m absolutely sure

That we can get it back into the box,

And bind the chains, and lock the locks.

But no one seems to want to save the children anymore.

Well, that’s the way it all appears,

'Cause it’s been bouncing round for years and years.

In spite of all the wisdom 'wiz since those wondrous days of yore

And the time they came across the box,

Bound up with chains and locked with locks,

And labeled «Kindly do not touch;

it’s war».

Er was eens,

In het land van Hush-A-Bye,

Rond over de wonderlijke dagen van weleer,

Ze kwamen een soort doos tegen,

Vastgebonden met kettingen en vergrendeld met sloten

En met het label "Gelieve niet aan te raken;

het is oorlog".

Rondom is een besluit uitgevaardigd,

En dat allemaal met een bloei en een schreeuw

En een vrolijk gekleurde mascotte die eerder licht struikelde.

Speel niet met deze dodelijke doos,

Of breek de kettingen of maak de sloten open.

En speel alsjeblieft nooit met oorlog.

Nou, de kinderen begrepen het.

Kinderen zijn toevallig goed

En ze waren net zo goed rond de tijd van weleer.

Ze hebben niet geprobeerd de sloten te openen

Of breek in die dodelijke doos.

Ze hebben nooit geprobeerd met oorlog te spelen.

Mama's ook niet;

Zusters, tantes, oma's ook niet.

Omdat ze stil en lief en mooi waren in die wonderbaarlijke dagen van weleer.

Nou, ongeveer hetzelfde als nu,

Niet degenen die op de een of andere manier de schuld krijgen

Voor het openen van die dodelijke oorlogsdoos.

Maar iemand deed het.

Iemand in het deksel geslagen

En de binnenkant over de vloer gemorst.

Een soort stuiterende, hobbelige bal

Bestaat uit geweren en vlaggen en alle tranen, en horror, en de dood die komt

met oorlog.

Het stuiterde er meteen uit

En ging overal bashen,

En tegen alles aanlopen in de winkel.

En wat was triest en meest oneerlijk

Was dat het niet echt kon schelen?

Veel tegen wie het botste, of waarom, of waarvoor, of waarvoor.

Het stootte vooral de kinderen.

En ik zal je dit heel duidelijk zeggen,

Het stoot ze elke dag en meer, en meer,

En laat ze dood en verbrand achter, en stervend,

Duizenden van hen zijn ziek en huilend.

Want als het stoot, is het echt heel pijnlijk.

Nu is er een manier om de bal te stoppen.

Het is helemaal niet moeilijk.

Het enige dat nodig is, is wijsheid,

En ik weet het absoluut zeker

Dat we het terug in de doos kunnen krijgen,

En bind de kettingen vast en sluit de sloten.

Maar niemand lijkt de kinderen meer te willen redden.

Nou, zo ziet het er allemaal uit,

Omdat het al jaren en jaren rondstuitert.

Ondanks alle wijsheid 'wiz sinds die wonderlijke dagen van weleer'

En de keer dat ze de doos tegenkwamen,

Vastgebonden met kettingen en afgesloten met sloten,

En met het label "Gelieve niet aan te raken;

het is oorlog".