Isabel - John Denver

Isabel is waiting

In a room of many shadows

Her eyes like flashing diamonds

Shining brightly from the sea

Her hair in silken tresses

Like a robe around her shoulders

Hiding tantalising treasures

That the sun has never seen

Isabel is watching

Like a princess from the mountains

For the first soft snows of winter

And the icy winds they bring

With a whisper of her sadness

In the passing of the summer

Her crown is wild red roses

With a lace of forest green

And she wraps her arms around me and she sighs

And she sing to me in silence with her eyes

And her hair upon my pillow comforts me

Isabel is weeping

And her eyes are full of wonder

She knows that it’s the time for her

And she cannot understand

She’s a mistress of the moonlight

To the stars she is a sister

And the morning now awaits her

To betray her once again

And she whispers as she sadly slips away

Then she smiles because there’s nothing left to say

And she takes with her the sadness and the sun

Isabel wacht

In een kamer met veel schaduwen

Haar ogen als flitsende diamanten

Stralend uit de zee

Haar haar in zijden lokken

Als een mantel om haar schouders

Verbergen van verleidelijke schatten

Die de zon nog nooit heeft gezien

Isabel is aan het kijken

Als een prinses uit de bergen

Voor de eerste zachte sneeuw van de winter

En de ijzige wind die ze brengen

Met een fluistering van haar verdriet

In het voorbijgaan van de zomer

Haar kroon is wilde rode rozen

Met een kant van bosgroen

En ze slaat haar armen om me heen en ze zucht

En ze zingt in stilte voor me met haar ogen

En haar haar op mijn kussen troost me

Isabel is aan het huilen

En haar ogen zijn vol verwondering

Ze weet dat het de tijd voor haar is

En ze kan het niet begrijpen

Ze is een minnares van het maanlicht

Voor de sterren is ze een zus

En de ochtend wacht nu op haar

Om haar nog een keer te verraden

En ze fluistert terwijl ze helaas wegglipt

Dan glimlacht ze omdat er niets meer te zeggen valt

En ze neemt het verdriet en de zon mee