Home - Joe Diffie

The only the thing I see ahead is

Just the heat a rising off the road

The rainbows I’ve been chasing keep on fading before I find my pot of gold

But more and more I’m thinking, that the only treasures that I’ll ever know

Are long ago and far behind and wrapped up in my memories of home

Home was a swimming hole and a fishing pole and the feel of a muddy row between

my toes

Home was a back porch swing where I would sit and mom would sing amazing grace

While she hung out the clothes

Home was an easy chair with my daddy there and the smell of Sunday supper on

the stove

My footsteps carry me away but in my mind I’m always going home

Now the miles I put behind me ain’t as hard as the miles that lay ahead

And its much too late to listen to the words of wisdom that my daddy said

The straight and narrow path he showed me turned into a thousand winding roads

My footsteps carry me away, but in my mind I’m always going home

Home was a swimming hole and a fishing pole and the feel of a muddy row between

my toes

Home was a back porch swing where I would sit and mom would sing amazing grace

While she hung out the clothes

Home was an easy chair with my daddy there and the smell of Sunday supper on

the stove

My footsteps carry me away but in my mind I’m always going home

Yeah, the straight and narrow path he showed me turned into a thousand winding

roads

My footsteps carry me away, but in my mind I’m always going home

Het enige dat ik vooruit zie, is:

Alleen de hitte die van de weg opstijgt

De regenbogen waar ik naar op zoek was, vervagen steeds voordat ik mijn pot met goud vind

Maar meer en meer denk ik, dat de enige schatten die ik ooit zal kennen

Zijn lang geleden en ver achter en verpakt in mijn herinneringen aan thuis

Thuis was een zwemgat en een hengel en het gevoel van een modderige rij tussen

mijn tenen

Thuis was een schommel in de veranda waar ik zou zitten en moeder zou geweldige genade zingen

Terwijl ze de kleren uithing

Thuis was een luie stoel met mijn vader erbij en de geur van het zondagavondmaal aan

de stoof

Mijn voetstappen voeren me weg, maar in gedachten ga ik altijd naar huis

Nu zijn de mijlen die ik achter me leg niet zo moeilijk als de mijlen die voor me liggen

En het is veel te laat om te luisteren naar de woorden van wijsheid die mijn vader zei

Het rechte en smalle pad dat hij me liet zien, veranderde in duizend kronkelige wegen

Mijn voetstappen voeren me weg, maar in gedachten ga ik altijd naar huis

Thuis was een zwemgat en een hengel en het gevoel van een modderige rij tussen

mijn tenen

Thuis was een schommel in de veranda waar ik zou zitten en moeder zou geweldige genade zingen

Terwijl ze de kleren uithing

Thuis was een luie stoel met mijn vader erbij en de geur van het zondagavondmaal aan

de stoof

Mijn voetstappen voeren me weg, maar in gedachten ga ik altijd naar huis

Ja, het rechte en smalle pad dat hij me liet zien, veranderde in een duizend bochtige

wegen

Mijn voetstappen voeren me weg, maar in gedachten ga ik altijd naar huis