Vandemar - Joachim Witt

Du Nerv, Du Nervenfraser

Frisst Gras unter den Grasern

Siehst Staub auf klaren Glasern

Schleuderst das Kreuz ins Universum

Sehnst Dich nach der Menschenfaule

Unter der Last der Schicksalssaule

Ziehst jeden Strang um der Bedeutung willen

Kannst Deinen Durst nach Schmerz nie stillen

Verbeugst dich vor der luge

Auf das sich Einer Dir nur fuge

Vergiftest jedes Wasserloch

Auch wenns schon vorher ubel roch

Es wird langsam Nacht um Dich

Wer Dich nicht kennt, der furchtet sich

Laufst unruhig den Kanal englang

An dem noch nie ein Vogel sang

An dem noch nie ein Baum Erbluht

In dem man keinen Fisch mehr sieht

An dem Du keine Trane weinst

Wenn sich der Fluss mit Dir vereint

Fest umschlungen

Mit den jungen

Aphroditen strurzt Du in den Berg

In den Sumpfen

Spricht man leise

Dass man Dir hat schlecht getan

Jij zenuw, jij zenuwslijper

Eet gras tussen de grazers

Je ziet stof op een heldere bril

Werp het kruis het universum in

Verlang je naar de luie mensen

Onder het gewicht van de pijler van het lot

Aan elke snaar trekken omwille van de betekenis

Je kunt je dorst naar pijn nooit lessen

Buigen voor de leugen

Op welke zal alleen met je mee doen

Vergiftig elke waterput

Zelfs als het van tevoren slecht rook

Het wordt langzaam nacht om je heen

Iedereen die je niet kent is bang

Rusteloos loop je langs de gracht

Waar geen vogel ooit heeft gezongen

Waarop nog nooit een boom heeft gebloeid

Waarin men geen vis meer ziet

Als je geen tranen huilt

Wanneer de rivier je vergezelt

stevig verstrengeld

Met de jongeren

Aphrodite je valt in de berg

In de moerassen

Praat je zacht?

Dat je het slecht gedaan hebt