Ako Odem - Jantar

Idem, i mislim da ja trebam

Fakat spreman, makar znam da neće biti laka zemlja

Svaka zvijezda gubi sjaj, al' ja nisam takva jedna

Sjaj ja nemam, nit ga neću imati za sva vremena

Dišem jedva, čujem korak, stiže sjena

Vičem «Šteta, ne sad.»

jer ja ponovo osjećam

Gotovo niš' ne ostavljam, sve je odnio mi vjetar

Ako odem sada tol’ko mlad ostat će samo pjesma

Sve što jesam, dajem k’o poklon svima

Sitna duša dijeli velikodušno sad tol’ko rima

Sa emocijama utkanim u njima, «Ne pitaj.»

Znaš mene, to je jedina stvar koju ja skrivam

Snimam suze, sa puno boli i gnjeva

Te se ne daju obrisat', toga sam davno svjestan

Moram ja zato prestat', pa odšetat' u beskraj

I prekinut popunjavat' svoj dnevnik tu kod Andreja

Skidam jedra, nek' me sad vodi more

I šteta da tonem dolje jer sam ja bolji čovjek

Čujem da zvoni opet i ljudi koji me vole

Drže me za ruke, ne žele da Jan im ode

Utonem u san i zažmirim skroz naglo

Suze žene doživljavam kao kišu, ton maglom

Gase aparate, al' ja se borim svom snagom

Možda mi je stalo, možda ostanem još malo

Hmmm, ne znam da l' imam volje

Al' 'ko će me zapamtiti ako sad odem?

Hmmm, i da l' ću ja falit' kome?

Bilo bi čudno jer nisam ni bio čovjek

Hmmm, ne znam da l' imam volje

Al' 'ko će me zapamtiti ako sad odem?

Čuješ me sad al' sjeti me se opet

Jan Miklaužić, 23.1.

'88

Ako odem mlad, ne bi ja bio prvi

Nema brojke mrtvih, mlade prolivene krvi

Al' svejedno me je strah makar drugačije tvrdim

Tražim načine da nekak' izbjegnem te harfe smrti

Gle sranje trpim manje imam snage

Al' obitelj je ona zbog koje ja gibam naprijed

Znaš me, cijeli svoj život ja tražim zalet

A kad je vrijeme za let treba mi Pampers

Ako me ikad zaborave, ma neka

Ako već dođe do toga, bila bi moja greška

Jer jedva prepoznam i sebe sad kad repam

'Ko želi zapamtiti takvu lošu sliku dečka?

Smiješak stavim i napišem zadnja slova

Zatim Boga molim kada odem da me vrati doma

U obliku sjećanja ili u obliku snova

Neka uzme 10 grama, duša mi ne vrijedi pola

Ak' odem odmah i otiđem kao klinac

Vjeruj nije kako želim, al' to je jedini izlaz

Mama idi u sobu, nađi sva njezina pisma

Zatim ih baci uz ruže, želim bit zakopan s njima

Hvala svima i stvarno vas volim jako

Pa zato ja molim stalno da vas razdvojim s tamom

Gase aparate, al' ja se borim svom snagom

Možda mi je stalo, možda ostanem još malo

Hmmm, ne znam da l' imam volje

Al' 'ko će me zapamtiti ako sad odem?

Hmmm, i da l' ću ja falit' kome?

Bilo bi čudno jer nisam ni bio čovjek

Hmmm, ne znam da l' imam volje

Al' 'ko će me zapamtiti ako sad odem?

Čuješ me sad al' sjeti me se opet

Jan Miklaužić, 23.1.

'88

— «Reci ti meni, a di, di si ti doma?

Di si ti doma?»

— «U Ivancu.»

— «U Ivancu?

A kako se ti zoveš?»

— - «Još, reci glasno, ne čujem te.»

— «Kristijan «- «Sram te bilo» — «Zašto to govoriš?

Ajde kuš.»

Ik ga, en ik denk dat ik moet

Maar klaar, ook al weet ik dat het geen makkelijk land wordt

Elke ster verliest zijn glans, maar daar ben ik niet een van

Ik heb geen glans en zal die ook niet voor altijd hebben

Ik kan nauwelijks ademen, ik hoor een voetstap, een schaduw komt aan

Ik roep «Jammer, niet nu».

want ik voel weer

Ik laat bijna niets achter, alles is meegenomen door de wind

Als ik nu zo jong vertrek, blijft er alleen een lied over

Alles wat ik ben, geef ik aan iedereen cadeau

Een kleine ziel deelt genereus zoveel rijmpjes

Met emoties erin verweven: "Vraag het niet."

Je kent me, dat is het enige wat ik verberg

Ik neem tranen op, met veel pijn en woede

Deze zijn niet uit te wissen, daar ben ik me al lang van bewust

Daarom moet ik stoppen en dan de oneindigheid in lopen

Ik stopte met het invullen van mijn agenda daar bij Andrej

Ik haal de zeilen uit, laat de zee me nu leiden

En het is jammer dat ik zink, want ik ben een beter mens

Ik hoor het weer rinkelen en de mensen die van me houden

Ze houden mijn handen vast, ze willen niet dat Jan ze verlaat

Ik val in slaap en sluit heel plotseling mijn ogen

Ik zie vrouwentranen als regen, toon met mist

Ze zetten de apparaten uit, maar ik vecht uit alle macht

Misschien kan het me iets schelen, misschien blijf ik wat langer

Hmmm, ik weet niet of ik de wil heb

Maar wie zal mij nog herinneren als ik nu vertrek?

Hmmm, en zal ik dan iemand missen?

Het zou raar zijn, want ik was niet eens een mens

Hmmm, ik weet niet of ik de wil heb

Maar wie zal mij nog herinneren als ik nu vertrek?

Je hoort me nu, maar onthoud me weer

Jan Miklažić, 23.1.

in '88

Als ik jong vertrek, zou ik niet de eerste zijn

Er is geen aantal doden, jong bloed vergoten

Maar ik ben nog steeds bang, ook al zeg ik iets anders

Ik zoek naar manieren om die harpen des doods op de een of andere manier te vermijden

Kijk naar de shit, ik lijd, ik heb minder kracht

Al' familie houdt me vooruit

Je kent me, mijn hele leven ben ik op zoek geweest naar een affaire

En als het tijd is om te vliegen, heb ik Pampers nodig

Als ze me ooit vergeten, het zij zo

Als het al zover is, is het mijn schuld

Omdat ik mezelf nu nauwelijks herken als ik rap

'Wie wil zich zo'n slechte foto van een vriendje herinneren?

Ik zet een glimlach op en schrijf de laatste brieven

Dan vraag ik God wanneer ik vertrek om me terug naar huis te brengen

In de vorm van herinneringen of in de vorm van dromen

Laat hem 10 gram nemen, mijn ziel is niet de helft waard

Als ik nu vertrek en vertrek als een kind

Geloof me, het is niet wat ik wil, maar het is de enige uitweg

Mam ga naar de kamer, zoek al haar brieven

Gooi ze dan bij de rozen, ik wil ermee begraven worden

Bedankt allemaal en ik hou echt heel veel van jullie

Dus daarom blijf ik vragen om je te scheiden van de duisternis

Ze zetten de apparaten uit, maar ik vecht uit alle macht

Misschien kan het me iets schelen, misschien blijf ik wat langer

Hmmm, ik weet niet of ik de wil heb

Maar wie zal mij nog herinneren als ik nu vertrek?

Hmmm, en zal ik dan iemand missen?

Het zou raar zijn, want ik was niet eens een mens

Hmmm, ik weet niet of ik de wil heb

Maar wie zal mij nog herinneren als ik nu vertrek?

Je hoort me nu, maar onthoud me weer

Jan Miklažić, 23.1.

in '88

- "Vertel me, wat is er, waar ben je thuis?"

Waar ben je thuis?"

- "In Ivanac."

— «In Ivanac?

En wat is jouw naam?"

— - "Nog steeds, zeg het luid, ik kan je niet horen."

— «Christian «- «Schaam je» - «Waarom zeg je dat?

Kom op, probeer het."