Through Evidence - Ion Dissonance

To proceed down this path which I call my life, is an intricate journey through

dark disturbance

To undertake this path again I called life, is to understand that I never once

held a chance

It will be the last time I will ever lay my eyes on you

Oh dear Gaia

My life is now slowly winding down

Cold concrete has now numbed my joints, from my days locked away down here

Arming myself with useless courage, I guess hoping for a miracle

When in fact I’m less than a pious being

(God himself couldn’t save me here)

To undertake this path again I called life, is to understand that I never once

held a chance

Mother I am so scared now

Unaccustomed to playing the role of the victim

Uncertainty is quite dreadful, but I have pushed on too far to come back,

I have pushed on too far to come back

My recollection of thought is so vague, a foggy visions of repugnance

Yet I do recall the look of fear, imprinted on so many nameless faces

Bloodshed was inevitably welcomed from there on

Held captive like a slave for days without any light

Confined to a stale, ill-at-ease room

How I survived so far, is a miracle in itself, now I wait …

Mercy through death

Om verder te gaan op dit pad dat ik mijn leven noem, is een ingewikkelde reis door

donkere verstoring

Om dit pad opnieuw te bewandelen dat ik leven noemde, is te begrijpen dat ik nooit een keer

kans gehad

Het zal de laatste keer zijn dat ik je ooit zal zien

Oh lieve Gaia

Mijn leven loopt nu langzaam af

Koud beton heeft nu mijn gewrichten verdoofd, van mijn dagen hier opgesloten

Mezelf bewapend met nutteloze moed, hoop ik op een wonder

Terwijl ik in feite minder dan een vroom wezen ben?

(God zelf kon me hier niet redden)

Om dit pad opnieuw te bewandelen dat ik leven noemde, is te begrijpen dat ik nooit een keer

kans gehad

Moeder, ik ben nu zo bang

Niet gewend om de rol van slachtoffer te spelen

Onzekerheid is behoorlijk vreselijk, maar ik heb te ver doorgedreven om terug te komen,

Ik ben te ver doorgegaan om terug te komen

Mijn herinnering aan gedachten is zo vaag, een mistige visioenen van weerzin

Toch herinner ik me de blik van angst, afgedrukt op zoveel naamloze gezichten

Bloedvergieten werd vanaf dat moment onvermijdelijk verwelkomd

Dagenlang gevangen gehouden als een slaaf zonder licht

Beperkt tot een muffe, ongemakkelijke kamer

Hoe ik het tot nu toe heb overleefd, is een wonder op zich, nu wacht ik af...

Barmhartigheid door de dood