Tarnished Trepidation - Ion Dissonance

With a dissatisfying taste in my mouth, I swallow what’s left of my pride,

as I am fed my last meal

Remember how I claimed to be less than a pious being?

You can now leave me father, no words could excuse me now

Now words could excuse me now

Each Iron bar holds a secret meaning, given during my time here

Each Iron bar holds a different face, tarnished before my time here

The once feared «man dressed in black», now a symbol of anticipation

My only regret, not being able to ride my soul of these minacious voices

With time they have grown, colder pushing my ego to an intense solstice

When they come for me, I will not fight

I am ready to go in peace, the time is right

I was foolish to believe, that I could single-handedly save humanity

The sacrifice was offered long before I was conceived

But beware, where I failed.

Someone will inevitably succeed

Someone will succeed

My legs and arms are now braced tightly

I feel my pulse through theses shackles

Frail and frigid I lay, hopelessly on the confines of the silver table known to

me as my death bed

Slowly losing control, growing number

My eyes close

I bid myself farewell

As to those whose lives were lost on the account of these homicides,

the sacrifice was offered long before I was conceived

I was conceived

Met een onbevredigende smaak in mijn mond, slik ik wat er over is van mijn trots,

terwijl ik mijn laatste maaltijd krijg

Weet je nog hoe ik beweerde minder dan een vroom wezen te zijn?

Je kunt me nu verlaten vader, geen woorden kunnen me nu excuseren

Nu kunnen woorden me nu excuseren

Elke ijzeren staaf heeft een geheime betekenis, gegeven tijdens mijn tijd hier

Elke ijzeren staaf heeft een ander gezicht, bezoedeld voor mijn tijd hier

De ooit gevreesde «man in het zwart gekleed», nu een symbool van anticipatie

Het enige waar ik spijt van heb, is dat ik niet op mijn ziel kan rijden met deze minachtende stemmen

Met de tijd zijn ze gegroeid, kouder en duwde mijn ego naar een intense zonnewende

Als ze me komen halen, zal ik niet vechten

Ik ben klaar om in vrede te gaan, de tijd is rijp

Ik was dwaas om te geloven dat ik in mijn eentje de mensheid kon redden

Het offer werd gebracht lang voordat ik werd verwekt

Maar pas op, waar ik heb gefaald.

Iemand zal onvermijdelijk slagen

Iemand zal slagen

Mijn benen en armen zitten nu stevig vast

Ik voel mijn pols door deze boeien

Breekbaar en ijskoud lag ik, hopeloos aan de rand van de zilveren tafel waarvan bekend is dat...

mij als mijn sterfbed

Langzaam de controle verliezend, groeiend aantal

Mijn ogen sluiten

Ik neem afscheid van mezelf

Wat betreft degenen wier leven is verloren door deze moorden,

het offer werd gebracht lang voordat ik werd verwekt

Ik ben verwekt