Krumdal - Herrenmagazin

Was der regen nicht wegspült

Der wind nicht hinfortträgt

Sich fest in den stein beißt

Und sich immer neu aufregt

Das moos auf den ziegeln

Singt ein lied vom verfall

Eins das über die wände in allen zimmer wiederhallt

Von allem was dich überlebt

Nach all der zeit hier noch umgeht

Was immer bleibt und sich verfängt

In meinem kopf und herzen hängt

Was wir rumräumen und tragen

Verliert den wert den es hat

Die verantwortung wandelt es zu tonnenschwerem balast

Was der müll nicht verschlingen kann

Was die zeit nicht vergisst

Ist wie eine bedingung meiner liebe immer beigemischt

In allem was dich überlebt

Nach all der zeit hier noch umgeht

Was immer bleibt und sich verfängt

Und jeden tag auf neue kränkt

Ein schweigen dass weil hörbar schreit

Und das man einfach nicht begreift

Egal wie viel egal auch was ich weiß

Wat de regen niet wegspoelt

De wind voert niet weg

in de steen bijten

En altijd enthousiast worden

Het mos op de stenen

Zingt een lied van verval

Eentje die in elke kamer over de muren weergalmt

Van alles wat je overleeft

Na al die tijd hier nog steeds aanbiedingen

Wat altijd blijft en wordt gepakt

In mijn hoofd en hart hangt

Wat we om ons heen leggen en dragen

Verliest de waarde die het heeft

Verantwoordelijkheid verandert het in ballast met een gewicht van tonnen

Wat het afval niet kan slikken

Welke tijd vergeet niet

Is als een voorwaarde van mijn liefde altijd vermengd in

In alles wat je overleeft

Na al die tijd hier nog steeds aanbiedingen

Wat altijd blijft en wordt gepakt

En elke dag beledigt een nieuwe

Een stilte die omdat hoorbaar schreeuwt

En dat begrijp je gewoon niet

Het maakt niet uit hoeveel, wat ik ook weet