Странник - Гек

Усталый путник, потертый плащ снимая,

Присел, боясь вдруг потерять сознание.

Он столько лет скитался, познавая

Свободы вкус, года свои теряя.

Совсем седой, разбитый и голодный,

Глаза, как небо, добрые, простые.

Он видел ими мир такой огромный,

Такой прекрасный и неповторимый.

Его камзол в пыли дорожной серой,

В душе огонь, а в памяти моменты

Ушедших дней и образ милой девы,

Чей стан сжимал в объятиях он.

Наверное, еще вчера.

Шептал ей что-то в ушко,

Дарил ей ласку, нежность, страсть и радость.

И был он счастлив, только вновь под утро

Пришлось уйти, а сердце с ней осталось.

Его лицо колол холодный ветер,

И ярким светом солнце обжигало.

Его любили женщины и дети,

Но их любовь его на месте не держала.

Его звала, манила птица Феникс

Куда-то вдаль, где все совсем иначе.

И снова в путь без хлеба, без копейки

В тот дивный край, который так заманчив.

Усталый путник налегке

По свету белому скитается.

Ничто не вечно на земле,

И он уйдет, а нам останется

Прекрасных песен яркий свет,

Такой заманчивый, таинственный.

Он дарит радость сотни лет.

Быть может он один единственный.

Он слишком стар, но он как прежде светел

В его руках рождает звук гитара.

Слова — река, слова, как теплый ветер,

Ласкают слух и заживляют раны

Его былых побед и поражений,

Его страданий мрачные мгновения,

Его любви земное воплощение

И тяжкий крест всеобщего призрения.

Все это было для него богатством,

Как Божий дар, как искорка надежды,

Что жил не зря бродячим музыкантом,

Что пел не зря народу эти песни.

И он поднялся гордо, молчаливо.

Накинул плащ и двинулся в дорогу

На встречу смерти, а точнее жизни.

Он к ней и шел все время понемногу.

И вот финал.

Его душа, быть может,

Живет во мне и дарит мне возможность

Писать стихи, ценить свою свободу,

Ценить любовь и то, что так ничтожно —

Весь этот мир, в котором вы живете,

Все ваши чувства и переживания.

Поймите, наконец, вы все умрете,

А этот странник только скажет «До свидания».

Усталый путник налегке

По свету белому скитается.

Ничто не вечно на земле,

И он уйдет, а нам останется

Прекрасных песен яркий свет,

Такой заманчивый, таинственный.

Он дарит радость сотни лет.

Быть может он один единственный.

Vermoeide reiziger, die zijn sjofele mantel uitdoet,

Ging zitten, bang om plotseling het bewustzijn te verliezen.

Hij zwierf zoveel jaren rond, wetende dat

Vrijheid smaak, verliezen hun jaren.

Heel grijsharig, gebroken en hongerig,

Ogen als de lucht, vriendelijk, eenvoudig.

Hij zag de wereld zo groot met hen,

Zo mooi en uniek.

Zijn hemd is bedekt met grijs wegstof,

Er is vuur in de ziel en momenten in het geheugen

Vervlogen dagen en het beeld van een lief meisje,

Wiens kamp hij in zijn armen kneep.

Waarschijnlijk gisteren.

Fluisterde iets in haar oor,

Gaf haar genegenheid, tederheid, passie en vreugde.

En hij was blij, alleen 's ochtends weer

Ik moest weg, maar mijn hart bleef bij haar.

Zijn gezicht werd doorboord door een koude wind,

En de zon brandde met fel licht.

Hij was geliefd bij vrouwen en kinderen,

Maar hun liefde hield hem niet op zijn plaats.

Hij werd geroepen, gewenkt door de vogel van Phoenix

Ergens ver weg, waar alles heel anders is.

En weer op pad zonder brood, zonder cent

Naar dat wonderbaarlijke land dat zo verleidelijk is.

Vermoeide reiziger op vrije voeten

Dwalend door de witte wereld.

Niets duurt eeuwig op aarde

En hij zal vertrekken, en wij zullen blijven

Mooie liedjes helder licht

Zo verleidelijk en mysterieus.

Hij geeft vreugde voor honderden jaren.

Misschien is hij de enige.

Hij is te oud, maar hij is helder als voorheen

In zijn handen wordt het geluid van de gitaar geboren.

Woorden zijn een rivier, woorden zijn als een warme wind,

Streel het oor en genees wonden

Zijn eerdere overwinningen en nederlagen,

Zijn lijden donkere momenten,

Zijn liefde is een aardse incarnatie

En het zware kruis van universele liefdadigheid.

Dit alles was rijkdom voor hem,

Als Gods geschenk, als een sprankje hoop,

Dat hij niet tevergeefs leefde als zwervende muzikant,

Dat het niet voor niets was dat hij deze liederen voor de mensen zong.

En hij stond trots, zwijgend op.

Ik trek een regenjas aan en ga op pad

Om de dood te ontmoeten, of liever het leven.

Hij liep de hele tijd naar haar toe, beetje bij beetje.

En hier is de finale.

Zijn ziel kan

Leeft in mij en geeft mij de kans

Schrijf poëzie, waardeer je vrijheid,

Waardeer liefde en wat zo onbeduidend is -

Deze hele wereld waarin je leeft

Al je gevoelens en ervaringen.

Begrijp dat jullie uiteindelijk allemaal zullen sterven,

En deze zwerver zal alleen maar "tot ziens" zeggen.

Vermoeide reiziger op vrije voeten

Dwalend door de witte wereld.

Niets duurt eeuwig op aarde

En hij zal vertrekken, en wij zullen blijven

Mooie liedjes helder licht

Zo verleidelijk en mysterieus.

Hij geeft vreugde voor honderden jaren.

Misschien is hij de enige.