Facing Failure - Funeral

Now the snow just as might lay

Cloaking all the remains

Shrouding of all the wounds

And sores

Of losses and fatigue

With pure, white

Amnesia

The shrieking ruin

Of a hard winter’s kiss

Takes forever more summers

To mend

Rather it lay cold and dead

Than revealed in all

It’s necrotic splendour

In days of revolt

I too would carry a torch

And swing at my arrows

But time is ruthless

And heals nothing

For the sun uncovers

By it’s taunting rays

Are like swords to lies

Life and dreams

However nightmarish

(are built upon)

Nu kan de sneeuw net zo goed liggen

Alle overblijfselen verhullen

Omhulling van alle wonden

en zweren

Van verliezen en vermoeidheid

Met puur, wit

Geheugenverlies

De krijsende ruïne

Van een harde winterkus

Duurt een eeuwigheid meer zomers

herstellen

Het lag eerder koud en dood

Dan onthuld in alles

Het is necrotische pracht

In dagen van opstand

Ik zou ook een fakkel dragen

En zwaai naar mijn pijlen

Maar de tijd is meedogenloos

En geneest niets

Voor de zon onthult

Door het zijn treiterende stralen

Zijn als zwaarden voor leugens

Leven en dromen

echter nachtmerrieachtig

(zijn gebouwd op)