Nebbie - FOLKSTONE

Sopra sguardi tu condanni

Il mio sdegno sarà la tua ombra

Immerso in eterni momenti d’inquietudine

Dai bassifondi della mia mente sconvolgo la realtà

Non parlar

Se del mio profondo non sai

Irae indulgere

Il saggio non è giudice

Se ancor non conosce i miei perchè

Tu vorrai

Ma nel tuo inganno tu non mi avrai

Nebbie sovrastano le mie città

Le assolute verità che mai indosserò

Se i miei cupi silenzi capir non puoi

Sul mio viso un sorriso s’accende

Ma è ironica follia

Non parlar

Se del mio profondo non sai

Irae indulgere

Il saggio non è giudice

Se ancor non conosce i miei perchè

Tu vorrai

Ma nel tuo inganno tu non mi avrai

Irae indulgere

Tu saggio non sei giudice

Perchè non saprai mai… Di me!

Bovenstaande blikken veroordeel je

Mijn verontwaardiging zal jouw schaduw zijn

Ondergedompeld in eeuwige momenten van rusteloosheid

Vanuit het diepst van mijn geest verstoor ik de realiteit

niet praten

Als je mijn diepte niet kent

Irae genieten

De wijze man is geen rechter

Als je mijn waarom nog steeds niet weet

Je zal willen

Maar in jouw bedrog wil je mij niet hebben

Nevels hangen over mijn steden

De absolute waarheden die ik nooit zal dragen

Als je mijn sombere stiltes begrijpt, kun je dat niet

Er verschijnt een glimlach op mijn gezicht

Maar het is ironische waanzin

niet praten

Als je mijn diepte niet kent

Irae genieten

De wijze man is geen rechter

Als je mijn waarom nog steeds niet weet

Je zal willen

Maar in jouw bedrog wil je mij niet hebben

Irae genieten

Jij wijs bent geen rechter

Want je zult het nooit weten... Over mij!