Paralelas - Fagner

Dentro do carro, sobre o trevo a cem por hora, com meu amor

Só tens agora os carinhos do motor

E no escritório em que eu trabalho e fico rico

Quanto mais eu multiplico diminui o meu amor

Em cada luz de mercúrio vejo a luz do seu olhar

Passas praças, viadutos, nem te lembras de voltar

De voltar, de voltar

No corcovado quem abre os braços sou eu

Copacabana esta semana o mar sou eu

Como é perversa a juventude do meu coração

Que só entende o que é cruel e o que é paixão

E as paralelas dos pneus n'água das ruas

São duas estradas nuas em que foges do que é teu

No apartamento, oitavo andar, quebro a vidraça e grito

Grito quando o carro passa: teu infinito sou eu

In de auto, op het klaverblad met honderd per uur, met mijn liefste

Nu heb je alleen nog de genegenheid van de motor

En op het kantoor waar ik werk en ik word rijk

Hoe meer ik vermenigvuldig, mijn liefde neemt af

In elk kwiklicht zie ik het licht van je blik

Je passeert pleinen, viaducten, je weet niet eens meer om terug te keren

Terug terug

Op de Corcovado ben ik degene die mijn armen opent

Copacabana deze week ben ik de zee

Hoe pervers is de jeugd van mijn hart

Die alleen begrijpt wat wreed is en wat passie is

En de parallellen van de banden in het straatwater

Het zijn twee kale wegen waarop je wegrent van wat van jou is

In het appartement, achtste verdieping, breek ik het raam en schreeuw

Ik schreeuw als de auto voorbij komt: jouw oneindigheid ben ik