Canteiros - Fagner

Quando penso em você fecho os olhos de saudade

Tenho tido muita coisa, menos a felicidade

Correm os meus dedos longos em versos tristes que invento

Nem aquilo a que me entrego já me traz contentamento

Pode ser até amanhã, cedo claro feito dia

Mas nada do que me dizem me faz sentir alegria

Eu só queria ter do mato um gosto de framboesa

Pra correr entre os canteiros e esconder minha tristeza

Que eu ainda sou bem moço pra tanta tristeza

E deixemos de coisa, cuidemos da vida,

Pois se não chega a morte ou coisa parecida

E nos arrasta moço, sem ter visto a vida

Als ik aan je denk, sluit ik mijn ogen terwijl ik je mis

Ik heb veel dingen gehad, behalve geluk

Mijn lange vingers glijden langs droevige verzen die ik verzin

Zelfs wat ik mezelf geef, geeft me geen voldoening

Het kan tot morgen duren, helder als de dag

Maar niets wat ze me vertellen, maakt me gelukkig

Ik wilde gewoon een frambozensmaak uit de struik hebben

Om tussen de bloemperken door te rennen en mijn verdriet te verbergen

Dat ik nog te jong ben voor zoveel verdriet

En laten we dingen vergeten, laten we voor het leven zorgen,

Want als de dood niet komt of zoiets

En het sleept ons mee, jongeman, zonder het leven gezien te hebben