Sanctus - Enrique Morente

¡Y dejas, Pastor santo

Tu grey en este valle hondo, oscuro

Con soledad y llanto

Y tú rompiendo el puro

Aire, te vas al inmortal seguro!

¿Los antes bienhadados

Y los ahora tristes y afligidos

A tus pechos criados

De Ti desposeídos

A dó convertirán ya sus sentidos?

¿Qué mirarán los ojos

Que vieron de tu rostro la hermosura

Que no les sea enojos?

Quien oyó tu dulzura

¿qué no tendrá por sordo y desventura?

Aqueste mar turbado

¿quién le pondrá ya freno?

¿quién concierto

Al viento fiero airado?

Estando tú encubierto

¿qué norte guiará la nave al puerto?

¡Ay!

nube envidiosa

Aun de este breve gozo ¿qué te quejas?

¿dó vuelas presurosa?

¡cuán rica tú te alejas!

¡cuán pobres y cuán ciegos, ay, nos dejas!

Los pájaros son clarines

Entre los cañaverales

Que le dan los buenos días

Al sol de Dios cuando sale

En jij gaat weg, heilige herder

Jouw kudde in deze diepe, donkere vallei

Met eenzaamheid en tranen

En jij breekt de sigaar

Air, jij gaat naar de onsterfelijke kluis!

De eens gezegende

En de nu verdrietige en gekwelde

naar je opgeheven borsten

van jullie onteigend

Waar zullen hun zintuigen nu naar toe gaan?

Wat zullen de ogen zien?

Wie zag de schoonheid van je gezicht

Dat ze niet boos zijn?

wie heeft je liefheid gehoord?

wat zal hij niet als doof en ongelukkig beschouwen?

deze woelige zee

Wie gaat er een eind aan maken?

wie concerteert

Tegen de felle boze wind?

undercover zijn

welk noorden zal het schip naar de haven leiden?

Oh!

jaloerse wolk

Zelfs van deze korte vreugde, waar klaag je over?

waar vlieg je in een haast?

hoe rijk loop je weg!

Hoe arm en hoe blind verlaat je ons helaas!

De vogels zijn bugels

tussen de rietvelden

dat ze goedemorgen zeggen

Naar de zon van God wanneer deze opkomt