Merle - EmiSunshine

People forget you

And you start to fade

I’m scared of the loneliness

So I’ll keep on playing.

Because I’m scared of the loneliness

The world being quiet

I’ve been working so hard at this

I don’t want to retire.

Nobody wants to talk about the old days

Except those who are getting on in age.

It’s hard looking behind you

While those memories feel like burning flames.

Too many misses and lost chances

Too many people who’ve gone on.

The quietness of the Nightfall

It brings back heartache just like a song

Because I’m scared of the loneliness

The world being quiet.

I’ve been working so hard at this

I don’t want to retire.

There ain’t no words found in silence

Like the ones you wish you’d sang.

There ain’t no reason to retire

While that guitar it calls my name.

When it comes my time to go out

For that final curtain call.

I want to still be found working

Singing me home when Saint Peter calls.

Because I’m scared of the loneliness

The world being quiet.

I’ve been working so hard at this

I don’t want to retire.

People forget you

And you start to fade

I’m scared of the loneliness

So I’ll keep on playing

Until they lay me down one day.

Mensen vergeten je

En je begint te vervagen

Ik ben bang voor de eenzaamheid

Dus ik blijf spelen.

Omdat ik bang ben voor de eenzaamheid

De wereld is stil

Ik heb hier zo hard aan gewerkt

Ik wil niet met pensioen gaan.

Niemand wil praten over vroeger

Behalve degenen die ouder worden.

Het is moeilijk om achter je te kijken

Terwijl die herinneringen aanvoelen als brandende vlammen.

Te veel missers en gemiste kansen

Te veel mensen die zijn doorgegaan.

De rust van de Nightfall

Het brengt hartzeer terug, net als een lied

Omdat ik bang ben voor de eenzaamheid

De wereld is stil.

Ik heb hier zo hard aan gewerkt

Ik wil niet met pensioen gaan.

Er zijn geen woorden gevonden in stilte

Zoals degenen die je zou willen dat je zou zingen.

Er is geen reden om met pensioen te gaan

Terwijl die gitaar mijn naam roept.

Als het mijn tijd is om uit te gaan

Voor die laatste gordijnoproep.

Ik wil nog steeds werkend gevonden worden

Me naar huis zingen als Sint Pieter belt.

Omdat ik bang ben voor de eenzaamheid

De wereld is stil.

Ik heb hier zo hard aan gewerkt

Ik wil niet met pensioen gaan.

Mensen vergeten je

En je begint te vervagen

Ik ben bang voor de eenzaamheid

Dus ik blijf spelen

Tot ze me op een dag neerlegden.