Rómpeme, mátame - Edith Márquez

Tus ojos ya no me miran, son tus labios dos mentiras;

Tu lengua, insulto y caricia, pero así me siento viva

Prefiero ser pura sangre y que me tires de las bridas

Que una muñeca de jade, un adorno en tu vitrina

Coro:

Por eso rómpeme, mátame, pero no me ignores, no, mi vida:

Prefiero que tú me mates que morirme cada día

Tus manos son dos cadenas, mi placer y mi agonía:

Con una me das cariño, con la otra me dominas

Prefiero sentir la espuela que me hincas cada día

A ser la flor que en un vaso olvidaste en una esquina

Coro

Je ogen kijken me niet meer aan, je lippen zijn twee leugens;

Je tong, belediging en streling, maar zo voel ik me levend

Ik zou liever volbloed zijn en aan de teugels getrokken worden

Dan een jade pop, een sieraad in je vitrine

Refrein:

Dus breek me, dood me, maar negeer me niet, nee, mijn leven:

Ik heb liever dat je me doodt dan dat je elke dag sterft

Je handen zijn twee kettingen, mijn plezier en mijn pijn:

Met de ene geef je me genegenheid, met de andere domineer je me

Ik voel liever de prikkel die je elke dag in me wegzakt

Om de bloem te zijn die je bent vergeten in een glas in een hoek

Refrein