Ocean Song - Daughters

Paul eases into the driveway and kills the engine

Sits for a spell, staring out the windshield

Down the hood to the stalled garage door

«Nothing ever works around here,» he says to himself

The ignition births the keys into his hand

He opens the door, the world is suddenly different

He senses something terrible awaiting

A loose thread, a worsening

In that moment he turns to the sky

He notices that it’s darker now than it used to be

It’s darker now at this hour, than it was last week

Within or beyond himself

A voice more primal, is urging him

To go, run, to go, run

To go, run, to go, run

Go, run, go, run

Go, run, go, run

Across the loose brick, he prepares himself for the evening greeting

But his inability to shake the warning sees him grinding his teeth

Paul turns to the right, tracing the unkempt bushes aligning the house

And the beds cracking beneath

He reaches over to uncouple the latch

And sweat forms on his brow and the back of his neck

And years of servitude are at last present;

He can feel them in his bones

And Paul is overwhelmed with the urge to cry

To crumple down to his knees and release

But pride gives him a shove

Nursing him across the muddied, neglected lawn

He inhales through his nose

«There is so much more to be done»

Stopped in his tracks

His youngest child, telling his father

To go, to run, to go, to run

To go, to run, to go, to run

He explodes through the backyard like he’s shot from a gun

(Go, run, go, run)

Clearing the fence in one leap

Landing in a heap in the alley between the neighbouring houses

(Go, run, go, run)

Body broken by nothing, just falls

Knocking over trash as he makes his way

Sprinting like some wild animal

A blur beneath the streetlamps

Overhead, a terror-scream

Everything he has is within him

His shoes come up from off his feet

The shadow haunts him for several yards

The ghosts of what he was, desperate to keep up until gone

Now the road, punching upwards into his soft, naked feet

He is never-knowing, never again

Forever flowing, no more waiting

His muscles burn, deciding to run till he can run no more

To find everything he can find

To know, to see for himself

If there is an ocean beyond the waves, beyond the waves

To know, to see for himself

If there is an ocean beyond the waves, an ocean

To know, to see for himself

If there is an ocean beyond the waves, beyond the waves

To know, to see for himself

If there is an ocean beyond the waves, beyond the waves

To know, to see for himself

If there is an ocean beyond the waves, beyond the waves

Paul rijdt de oprit op en zet de motor af

Blijft even zitten, starend uit de voorruit

Door de motorkap naar de vastgelopen garagedeur

«Niets werkt hier ooit», zegt hij tegen zichzelf

Het contact brengt de sleutels in zijn hand

Hij opent de deur, de wereld is ineens anders

Hij voelt dat er iets vreselijks wacht

Een losse draad, een verslechtering

Op dat moment keert hij zich naar de lucht

Hij merkt dat het nu donkerder is dan vroeger

Het is nu op dit uur donkerder dan vorige week

Binnen of buiten hemzelf

Een meer primaire stem spoort hem aan

Om te gaan, rennen, te gaan, rennen

Om te gaan, rennen, te gaan, rennen

Ga, ren, ga, ren

Ga, ren, ga, ren

Over de losse steen bereidt hij zich voor op de avondgroet

Maar door zijn onvermogen om de waarschuwing van zich af te schudden, knarst hij met zijn tanden

Paul draait naar rechts en volgt de onverzorgde struiken die het huis uitlijnen

En de bedden kraken eronder

Hij reikt naar voren om de grendel los te koppelen

En zweet vormt zich op zijn voorhoofd en de achterkant van zijn nek

En jaren van dienstbaarheid zijn eindelijk aanwezig;

Hij kan ze in zijn botten voelen

En Paul wordt overweldigd door de drang om te huilen

Om op zijn knieën te vallen en los te laten

Maar trots geeft hem een ​​duw

Hem verzorgen over het modderige, verwaarloosde gazon

Hij ademt in door zijn neus

«Er is nog zoveel te doen»

Gestopt in zijn sporen

Zijn jongste kind, zijn vader vertellend

Om te gaan, om te rennen, om te gaan, om te rennen

Om te gaan, om te rennen, om te gaan, om te rennen

Hij explodeert door de achtertuin alsof hij uit een pistool is geschoten

(Ga, ren, ga, ren)

Het hek opruimen in één sprong

Landing op een hoop in het steegje tussen de naburige huizen

(Ga, ren, ga, ren)

Lichaam door niets gebroken, valt gewoon

Afval omgooien terwijl hij zijn weg baant

Sprinten als een wild dier

Een waas onder de straatlantaarns

Overhead, een angstschreeuw

Alles wat hij heeft, zit in hem

Zijn schoenen komen omhoog van zijn voeten

De schaduw achtervolgt hem enkele meters lang

De geesten van wat hij was, wanhopig om bij te blijven tot het weg was

Nu de weg, omhoog stotend in zijn zachte, blote voeten

Hij weet nooit, nooit meer

Voor altijd stromend, niet langer wachten

Zijn spieren branden en besluiten te rennen tot hij niet meer kan rennen

Om alles te vinden wat hij kan vinden

Om te weten, om het zelf te zien

Als er een oceaan is voorbij de golven, voorbij de golven

Om te weten, om het zelf te zien

Als er een oceaan is achter de golven, een oceaan

Om te weten, om het zelf te zien

Als er een oceaan is voorbij de golven, voorbij de golven

Om te weten, om het zelf te zien

Als er een oceaan is voorbij de golven, voorbij de golven

Om te weten, om het zelf te zien

Als er een oceaan is voorbij de golven, voorbij de golven