Master McGrath - Dänu

1869 being the date and the year

Those Waterloo sportsmen and more did appear

Oh, to view the great prizes and bear them awa'

Never counting on Ireland and Master McGrath

On the 12th of December, that day of renown

McGrath and his keeper, hey left Lurgan town

And a gale in the channel, it soon drove them o’er

On the 13th they landed on fair England’s shore

And when they arrived there in great London Town

Those grand English sportsmen, they all gathered 'round

And one of those gentlemen gave a «ha-ha»

Saying, «is that the great dog they call Master McGrath?»

Lord Lurgan stepped forward and he said, «Gentlemen

If there’s any among you has money to spend

For your great English greyhound, I don’t care a straw

Five thousand to one upon Master McGraw»

White Rose stood uncovered, the great English pride

Here trainer and owner were both by her side

Oh, they let her away and the crowd cried, «hurrah!»

For the pride of all England and Master McGrath

As Rose and the Master, they both ran along

«I wonder,» says Rose, «what took you from your home

You should’ve stayed there in your Irish domain

And not come to gain laurels on Albion’s plain»

«Well, I know,» says McGrath, «we have wild heather bogs

But you’ll find in old Ireland we have good men and dogs

Lead on, bold Britannia, give none of your jaw

For I’ll garnish your laurels,» says Master McGrath

Oh, the hare, she led off, what a beautiful view

As swift as the wind o’er the green fields she flew

He jumped on the hares back and he held up his paw

«Three cheers for old Ireland!»

says Master McGrath

I’ve known many greyhounds that filled me with pride

In the days that are gone, but it can’t be denied

That the greatest and the bravest the world ever saw

Was our champion of champions called Master McCrath

1869 is de datum en het jaar

Die Waterloo-sporters en meer zijn verschenen

Oh, om de geweldige prijzen te zien en ze te koesteren'

Nooit rekenen op Ierland en Master McGrath

Op 12 december, die dag van bekendheid

McGrath en zijn verzorger, hey verliet de stad Lurgan

En een storm in het kanaal, het dreef hen al snel over

Op de 13e landden ze op de schone kust van Engeland

En toen ze daar aankwamen in de geweldige Londense stad

Die grote Engelse sporters, ze verzamelden zich allemaal 'round'

En een van die heren gaf een «ha-ha»

Zeggen: "Is dat de grote hond die ze Meester McGrath noemen?"

Lord Lurgan stapte naar voren en hij zei: «Heren

Als er iemand onder jullie is die geld te besteden heeft

Voor je geweldige Engelse windhond kan het me niets schelen

Vijfduizend tegen één op meester McGraw»

White Rose stond onbedekt, de grote Engelse trots

Hier stonden trainer en eigenaar allebei aan haar zijde

Oh, ze lieten haar gaan en de menigte riep: «hoera!»

Voor de trots van heel Engeland en meester McGrath

Als Roos en de Meester renden ze allebei mee

"Ik vraag me af", zegt Rose, "wat je uit je huis heeft gehaald"

Je had daar in je Ierse domein moeten blijven

En kom niet om lauweren te winnen op de vlakte van Albion»

"Nou, ik weet het," zegt McGrath, "we hebben wilde heidemoerassen"

Maar je zult zien dat we in het oude Ierland goede mannen en honden hebben

Ga door, gedurfde Britannia, geef niets van je kaak

Want ik zal je lauweren garneren,» zegt Master McGrath

Oh, de haas, ze ging weg, wat een mooi uitzicht

Zo snel als de wind over de groene velden vloog ze

Hij sprong op de rug van de hazen en hield zijn poot omhoog

«Drie hoera voor het oude Ierland!»

zegt meester McGrath

Ik heb veel windhonden gekend die me met trots vervulden

In de dagen die voorbij zijn, maar het kan niet worden ontkend

Dat de grootste en de dapperste die de wereld ooit heeft gezien

Heette onze kampioen der kampioenen Master McCrath