Cherokee Rose - Corey Smith

Pinestraw on the ground around a fallen Cherokee rose

It’s got me wonderin’why those mighty winds of change must blow

Once this land was free from fences and shotguns

Back when the people killed here for food instead of fun

When the Earth was sanctified

Cherished in the red-man's eyes

Before the Cherokee rose

The Cherokee rose

The Cherokee rose

My boots sink down into the soft red Georgia clay

Bought with their blood, this land here never was ours to take away

Disheartened souls unjustly driven from their homes

Many died along the way, now we build our houses upon their bones

After all these years

I can see the trail of tears

Damn this Cherokee rose

Oh the Cherokee rose

The Cherokee rose

Oh they call us the land of the free

And the home of the brave

But I don’t hear much

About the injustice that we’ve done along the way

We try to black it out

Never think about

The price they had to pay

We never cry for what was lost

Shed a tear for the heavy cost

Of what we call «freedom»

All the gold in the world couldn’t pay the debt we owe

We’ll never right those wrongs, but I believe we should let them know

That we won’t forget and sure as hell won’t justify

And we’ll do our best to keep their memories alive

Oh the least that we could do Is dedicate one lonesome bloom

Won’t ya take this Cherokee rose

Oh the Cherokee rose

The Cherokee rose

The Cherokee rose

Pinestraw op de grond rond een gevallen Cherokee-roos

Ik vraag me af waarom die machtige winden van verandering moeten waaien

Ooit was dit land vrij van hekken en jachtgeweren

Toen de mensen hier doodden voor eten in plaats van voor de lol

Toen de aarde werd geheiligd

Gekoesterd in de ogen van de rode man

Voordat de Cherokee opstond

De Cherokee stond op

De Cherokee stond op

Mijn laarzen zinken weg in de zachte rode Georgia-klei

Gekocht met hun bloed, dit land hier was nooit van ons om weg te nemen

Ontmoedigde zielen die ten onrechte uit hun huizen zijn verdreven

Velen stierven onderweg, nu bouwen we onze huizen op hun botten

Na al deze jaren

Ik kan het spoor van tranen zien

Verdomme, deze Cherokee roos

Oh, de Cherokee stond op

De Cherokee stond op

Oh ze noemen ons het land van de vrijen

En het huis van de dapperen

Maar ik hoor niet veel

Over het onrecht dat we onderweg hebben aangericht

We proberen het zwart te maken

Nooit aan denken

De prijs die ze moesten betalen

We huilen nooit om wat verloren is gegaan

Een traantje wegpinken voor de hoge kosten

Van wat we 'vrijheid' noemen

Al het goud in de wereld kan de schuld die we hebben niet betalen

We zullen die fouten nooit goedmaken, maar ik vind dat we ze dit moeten laten weten

Dat we niet zullen vergeten en zeker niet zullen rechtvaardigen

En we zullen ons best doen om hun herinneringen levend te houden

Oh, het minste dat we kunnen doen, is één eenzame bloem opdragen

Wil je deze Cherokee-roos niet nemen?

Oh, de Cherokee stond op

De Cherokee stond op

De Cherokee stond op