Room 429 - Cop Shoot Cop

What you don’t understand is where everything’s leading

When all of the signs you see still point to overload

As you reach out your hand, a shattered picture’s receding

Like tail-lights along that lonesome stretch of broken road

'Cause you’ve been to the past and it’s just a reminder

A recollection of faces that will never come to call

When you’ve cut through the mask

When you’ve been through the grinder

Sometimes you forget that you had ever been there at all

Up here in room 429

Yeah the world ain’t so unkind

I want to take you to that empty room tonight

In the shadow of doubt, in the crush of an instant

Standing in the rain outside my door hand on your knife

When you reach a brick wall, there is still a decision

Always thought if I had to lose I’d surely choose my life

Up here in room 429

Yeah the world ain’t so unkind

I want to take that empty room tonight

We’ll tell the world outside the door

That we ain’t never coming back no more

I want to stay in here til we turn off the night

Til we turn off the night

City breathes so softly, everything is sleeping

I am at the window silently watching

I can see you standing alone against the winter

I can hear hear you asking but the streets they are not giving

Don’t look to the ocean, restless in its dreaming

Dont look to the heavens for they will tell you nothing

If living is for learning then dying is forgetting

Once we have forgotten the we can go on living

In a lifetime of hope, in a second of kindness

There is never a doubt that we are born and die alone

From within or without there’s no way they can find us

When they knock at the door the lights are on but we ain’t home

Wat je niet begrijpt, is waar alles toe leidt

Als alle tekens die je ziet nog steeds wijzen op overbelasting

Als je je hand uitsteekt, verdwijnt een verbrijzelde foto

Zoals achterlichten langs dat eenzame stuk kapotte weg

Omdat je in het verleden bent geweest en het is slechts een herinnering

Een herinnering aan gezichten die nooit zullen komen bellen

Als je door het masker bent geknipt

Wanneer je door de grinder bent geweest

Soms vergeet je dat je er ooit bent geweest

Hier in kamer 429

Ja, de wereld is niet zo onaardig

Ik wil je vanavond meenemen naar die lege kamer

In de schaduw van twijfel, in een oogwenk

Staande in de regen buiten mijn deur hand op je mes

Wanneer je een bakstenen muur bereikt, is er nog steeds een beslissing

Altijd gedacht dat als ik moest verliezen ik zeker mijn leven zou kiezen

Hier in kamer 429

Ja, de wereld is niet zo onaardig

Ik wil die lege kamer vanavond innemen

We vertellen het de wereld buiten de deur

Dat we nooit meer terugkomen

Ik wil hier blijven tot we de nacht uitzetten

Tot we de nacht uitzetten

Stad ademt zo zacht, alles slaapt

Ik zit stil voor het raam te kijken

Ik zie je alleen staan ​​tegen de winter

Ik hoor je vragen, maar de straten die ze niet geven

Kijk niet naar de oceaan, rusteloos in zijn dromen

Kijk niet naar de hemel, want ze zullen je niets vertellen

Als leven is om te leren, dan is sterven vergeten

Zodra we het vergeten zijn, kunnen we verder leven

In een leven van hoop, in een seconde van vriendelijkheid

Er is nooit twijfel dat we alleen worden geboren en sterven

Van binnenuit of van buitenaf kunnen ze ons op geen enkele manier vinden

Als ze op de deur kloppen, zijn de lichten aan, maar we zijn niet thuis