Breathe - Jonathan Young, Caleb Hyles

Little hands, they grab at something

Someone dearly, looking for control

We come into this being knowing nothing

Screaming, crying, ungs searching for life

The search for purpose almost guaranteed

As we learn survival inevitably

So what to do with all our quite spells?

Our sanctuary, or our private hell

It’s not a thing we see, perhaps a state of being

Or nothing at all

Can we find it with what little time that we have left?

Can we reconcile the wasted days we won’t get back?

If life was meant to be together then, just maybe

Not forever, we could stay like this

Could I find it in the middle of a storm of lies?

Could I find it in the iris of another’s eyes?

Or should I «seize the day»?

«Ignore the pain, and come what may»

The world cannot find my peace

And I begin to feel the expectations drown

As the voices tell me what to value now

My identity can’t sift through everything

If I am anything, then I choose nothing

Maybe there’s a one who’ll let me grow in time

Can a person really live though they will die

I think we need to breathe

The trauma deep inside, it begs the question

All these questions, what now is the goal?

So even though the shadow proves the sunshine

Why must it shine?

Shine even at all?

Where does this thing called dread, come from to leave me dead

Is it my will to survive?

Or does it remind me, that though our future’s bleak

I am not the author

It’s not a thing we see, perhaps a state of being

Or nothing at all

Can we find it with what little time that we have left?

Can we reconcile the wasted days we won’t get back?

If life was meant to be together then, just maybe

Not forever, we could stay like this

Could I find it in the middle of a storm of lies?

Could I find it in the iris of another’s eyes?

Or should I «seize the day»?

«Ignore the pain, and come what may»

The world cannot find my peace

And I begin to feel the expectations drown

As the voices tell me what to value now

My identity can’t sift through everything

If I am anything, then I choose nothing

Maybe there’s a one who’ll let me grow in time

Can a person really live though they will die

I think we need to breathe

Kleine handjes, ze grijpen naar iets

Iemand dierbaar, op zoek naar controle

We komen in dit wezen zonder iets te weten

Schreeuwen, huilen, ungs op zoek naar leven

De zoektocht naar een doel bijna gegarandeerd

Omdat we onvermijdelijk leren overleven

Dus wat te doen met al onze rustige spreuken?

Ons heiligdom, of onze privéhel

Het is niet iets dat we zien, misschien een staat van zijn

Of helemaal niets

Kunnen we het vinden met de weinige tijd die we nog hebben?

Kunnen we de verspilde dagen die we niet terugkrijgen met elkaar verzoenen?

Als het leven bedoeld was om samen te zijn, dan, heel misschien

Niet voor altijd, we kunnen zo blijven

Zou ik het kunnen vinden midden in een storm van leugens?

Zou ik het in de iris van andermans ogen kunnen vinden?

Of moet ik "de dag plukken"?

"Negeer de pijn en kom wat er ook gebeurt"

De wereld kan mijn vrede niet vinden

En ik begin te voelen dat de verwachtingen verdrinken

Terwijl de stemmen me vertellen wat ik nu moet waarderen

Mijn identiteit kan niet alles doorzoeken

Als ik iets ben, dan kies ik niets

Misschien is er iemand die me op tijd laat groeien

Kan een persoon echt leven hoewel hij zal sterven?

Ik denk dat we moeten ademen

Het trauma diep van binnen, het roept de vraag op

Al deze vragen, wat is nu het doel?

Dus ook al bewijst de schaduw de zonneschijn

Waarom moet het schijnen?

Glans zelfs helemaal?

Waar komt dit ding genaamd angst vandaan om me dood te laten?

Is het mijn wil om te overleven?

Of herinnert het me eraan, dat hoewel onze toekomst somber is?

Ik ben niet de auteur

Het is niet iets dat we zien, misschien een staat van zijn

Of helemaal niets

Kunnen we het vinden met de weinige tijd die we nog hebben?

Kunnen we de verspilde dagen die we niet terugkrijgen met elkaar verzoenen?

Als het leven bedoeld was om samen te zijn, dan, heel misschien

Niet voor altijd, we kunnen zo blijven

Zou ik het kunnen vinden midden in een storm van leugens?

Zou ik het in de iris van andermans ogen kunnen vinden?

Of moet ik "de dag plukken"?

"Negeer de pijn en kom wat er ook gebeurt"

De wereld kan mijn vrede niet vinden

En ik begin te voelen dat de verwachtingen verdrinken

Terwijl de stemmen me vertellen wat ik nu moet waarderen

Mijn identiteit kan niet alles doorzoeken

Als ik iets ben, dan kies ik niets

Misschien is er iemand die me op tijd laat groeien

Kan een persoon echt leven hoewel hij zal sterven?

Ik denk dat we moeten ademen