For So Long Now - Brazos

For so long now I’ve been eating from your mouth that my insides are sore and

stuffed

For so long now god i know I don’t know

I listen i leave, I break like the twigs on a tree

I know but I don’t know

You make me so sure like nothing matters

You make me so sure

We’re dwarfs, tables crush us under this blanket in the storm

It’s warm and the tin roof above us fills with summer hail

The jungle all covered in ice our words are there too

They dangle above us, like dusty chandeliers in a colonial house

There must not be too many hours left here for us now

Midnight arrives and we remember the day we met

Riding the steamer away from port

Passing mines and bear back workers on the shore

Every night we return to walk the black tunnel

And pick diamonds from the wall

Sabotage and since then every moment with you i claw

This world has been a dream

Like gently running fingernails along our front porch screen

What have we done but live here naturally

Our fortunes are made

Tomorrow we carry them home

Across that great blue body with fingers tied

In knots and bows and little monsters in our throats

We take them home

For so long now

I know I don’t know

Ik eet al zo lang uit je mond dat mijn ingewanden pijnlijk zijn en

gevuld

God, ik weet al zo lang dat ik het niet weet

Ik luister, ik vertrek, ik breek als de twijgen aan een boom

Ik weet het, maar ik weet het niet

Je maakt me zo zeker dat niets ertoe doet

Je maakt me zo zeker

We zijn dwergen, tafels verpletteren ons onder deze deken in de storm

Het is warm en het zinken dak boven ons vult zich met zomerse hagel

De jungle helemaal bedekt met ijs, onze woorden zijn er ook

Ze bungelen boven ons, als stoffige kroonluchters in een koloniaal huis

Er moeten hier nu niet al te veel uren voor ons over zijn

Het is middernacht en we herinneren ons de dag dat we elkaar ontmoetten

De stoomboot wegrijden van de haven

Mijnen passeren en arbeiders aan de kust terugdringen

Elke avond keren we terug om door de zwarte tunnel te lopen

En pluk diamanten van de muur

Sabotage en sindsdien elk moment met jou i klauw

Deze wereld is een droom geweest

Zoals zacht lopende vingernagels langs het scherm van onze veranda

Wat hebben we anders gedaan dan hier op een natuurlijke manier te leven

Ons fortuin is gemaakt

Morgen dragen we ze naar huis

Over dat grote blauwe lichaam met vastgebonden vingers

In knopen en bogen en kleine monsters in onze keel

We nemen ze mee naar huis

Al zo lang

Ik weet dat ik het niet weet